معرفی

تیم ملی فوتبال مردان ایالات متحده (USMNT) نمایندهٔ کشور ایالات متحده در مسابقات بین‌المللی فوتبال مردان است که زیر نظر فدراسیون فوتبال ایالات متحده اداره می‌شود.

این تیم از سال ۱۹۱۴ عضو وابستهٔ فیفا بوده و از سال ۱۹۶۱ نیز یکی از اعضای بنیان‌گذار کنفدراسیون فوتبال آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب (CONCACAF) به‌شمار می‌رود.

در سطح منطقه‌ای، این تیم عضو NAFU در منطقهٔ آمریکای شمالی است.

از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱، این تیم عضو NAFC بود؛ نهادی که در آن زمان سازمان اداره‌کنندهٔ فوتبال در آمریکای شمالی محسوب می‌شد و بعدها پیش‌زمینهٔ شکل‌گیری CONCACAF شد. همچنین عضو PFC نیز بود که کنفدراسیون یکپارچهٔ سابق قارهٔ آمریکا به‌شمار می‌رفت.

ایالات متحده تاکنون دوازده بار به جام جهانی فوتبال فیفا راه یافته است.

این کشور یکی از چهار تیم عضو CONCACAF است که موفق شده‌اند به مرحلهٔ حذفی جام جهانی صعود کنند.

بهترین عملکرد این تیم کسب مقام سوم در سال ۱۹۳۰، رسیدن به مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی در سال ۲۰۰۲ و همچنین صعود به مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی در چهار دورهٔ مختلف بوده است.

مقام سوم این تیم در جام جهانی ۱۹۳۰ اروگوئه، بهترین نتیجه‌ای است که تاکنون یک تیم عضو CONCACAF در این رقابت‌ها به دست آورده است.

همچنین ایالات متحده تنها تیمی خارج از اروپا و آمریکای جنوبی است که موفق شده بر سکوی جام جهانی قرار بگیرد.

این تیم در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۵۰ نیز در جام جهانی حضور یافت.

در جام جهانی ۱۹۵۰ موفق شد انگلستان را با نتیجهٔ ۱ بر ۰ شکست دهد.

با این حال، پس از آن تا سال ۱۹۹۰ نتوانست دوباره به جام جهانی راه پیدا کند.

ایالات متحده به عنوان میزبان جام جهانی ۱۹۹۴ به صورت خودکار سهمیهٔ حضور در مسابقات را دریافت کرد و در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی مقابل برزیل شکست خورد.

این کشور سپس به پنج جام جهانی پیاپی بعدی نیز صعود کرد؛ دستاوردی که تنها هفت کشور دیگر در جهان موفق به تکرار آن شده‌اند.

در سال ۲۰۲۶، ایالات متحده برای دومین بار میزبان جام جهانی خواهد بود.

این تیم چهار بار نیز به جام کنفدراسیون‌های فیفا راه یافته است.

بهترین عملکرد آن در این رقابت‌ها نایب‌قهرمانی در سال ۲۰۰۹ بود؛ زمانی که در مرحلهٔ نیمه‌نهایی اسپانیا، قهرمان اروپا و تیم اول رده‌بندی جهان، را با نتیجهٔ ۲ بر ۰ شکست داد و در دیدار نهایی مقابل برزیل مغلوب شد.

این تیم همچنین دو بار نیز مقام سوم جام کنفدراسیون‌ها را به دست آورده است.

ایالات متحده بیست بار در مهم‌ترین رقابت قاره‌ای CONCACAF شرکت کرده است.

این کشور دومین تیم موفق تاریخ کنفدراسیون خود به شمار می‌رود و موفق به کسب ۱۰ عنوان قهرمانی قاره‌ای CONCACAF شده است.

این افتخارات شامل:

۷ قهرمانی در جام طلایی کونکاکاف
۳ قهرمانی در لیگ ملت‌های کونکاکاف

می‌شود.

ایالات متحده پنج بار نیز در رقابت‌های کوپا آمریکا حضور داشته است.

بهترین نتیجهٔ آن در این مسابقات، دو بار کسب مقام چهارم در سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۱۶ بوده است.

در سطح منطقه‌ای، این تیم در سال ۱۹۴۹ نایب‌قهرمان مسابقات NAFC شد.

همچنین در سال ۱۹۹۱، زمانی که میزبان جام ملت‌های آمریکای شمالی بود، به مقام نایب‌قهرمانی رسید.

نخستین تیم ملی فوتبال ایالات متحده در ۲۸ نوامبر ۱۸۸۵ تشکیل شد؛ زمانی که در اولین مسابقهٔ بین‌المللی برگزارشده خارج از بریتانیا مقابل کانادا به میدان رفت.

کانادا در ورزشگاه کلارک فیلد واقع در محلهٔ ایست نیوآرک در شهر کرنیِ نیوجرسی، با نتیجهٔ ۱ بر ۰ ایالات متحده را شکست داد.

در مسابقهٔ دوم که سال بعد دوباره در ایست نیوآرک برگزار شد، ایالات متحده با نتیجهٔ ۱ بر ۰ کانادا را شکست داد.

با این حال، هیچ‌یک از این دو مسابقه به‌طور رسمی به رسمیت شناخته نشدند.

ایالات متحده در مسابقات فوتبال مردان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ در شهر سنت‌لوئیس، از طریق تیم‌های Christian Brothers College و St. Rose Parish موفق به کسب مدال نقره و مدال برنز شد.

البته این مسابقات تنها از سوی کمیتهٔ بین‌المللی المپیک (IOC) رسمی شناخته می‌شوند و فیفا رقابت‌های برگزارشده پیش از سال ۱۹۰۸ را تأیید نمی‌کند.

ایالات متحده نخستین مسابقهٔ رسمی بین‌المللی خود را تحت نظارت فدراسیون فوتبال آمریکا در تاریخ ۲۰ اوت ۱۹۱۶ در ورزشگاه المپیک استکهلم برگزار کرد و موفق شد سوئد را با نتیجهٔ ۳ بر ۲ شکست دهد.

ایالات متحده در نخستین دورهٔ جام جهانی فوتبال که در سال ۱۹۳۰ در اروگوئه برگزار شد نیز شرکت کرد.

اطلاعات کلی

لقب‌ها:

USMNT (تیم ملی فوتبال مردان ایالات متحده)
«ستارگان و نوارها» (The Stars and Stripes)
«یانکی‌ها» (The Yanks)

فدراسیون:
فدراسیون فوتبال ایالات متحده (USSF)

کنفدراسیون:
CONCACAF (آمریکای شمالی)

زیرکنفدراسیون:
NAFU (آمریکای شمالی)

سرمربی:
مائوریسیو پوچتینو

کاپیتان:
تیم ریم

بیشترین تعداد بازی ملی:
کوبی جونز (۱۶۴ بازی)

بهترین گلزنان:

کلینت دمپسی (۵۷ گل)
لندن داناون (۵۷ گل)

ورزشگاه خانگی:
متنوع (فاقد ورزشگاه ثابت)

کد فیفا:
USA

رده‌بندی فیفا

رتبه فعلی: ۱۶ (اول آوریل ۲۰۲۶)
بهترین رتبه: ۴ (آوریل ۲۰۰۶)
بدترین رتبه: ۳۶ (ژوئیه ۲۰۱۲)

نخستین بازی ملی

سوئد ۲ – ۳ ایالات متحده
(استکهلم، سوئد؛ ۲۰ اوت ۱۹۱۶)

پرگل‌ترین پیروزی

ایالات متحده ۸ – ۰ باربادوس
(کارسون، ایالات متحده؛ ۱۵ ژوئن ۲۰۰۸)

سنگین‌ترین شکست

نروژ ۱۱ – ۰ ایالات متحده
(اسلو، نروژ؛ ۶ اوت ۱۹۴۸)

جام جهانی

تعداد حضورها: ۱۲ بار (اولین حضور در سال ۱۹۳۰)

افتخارات و حضور در مسابقات

جام جهانی فوتبال

بهترین نتیجه: مقام سوم (۱۹۳۰)

بازی‌های المپیک

تعداد حضورها: ۱۰ بار (اولین حضور در ۱۹۰۴)
بهترین نتیجه: مدال نقره (۱۹۰۴)

مسابقات قهرمانی کونکاکاف / جام طلایی

تعداد حضورها: ۲۰ بار (اولین حضور در ۱۹۸۵)
بهترین نتیجه: قهرمان در سال‌های ۱۹۹۱، ۲۰۰۲، ۲۰۰۵، ۲۰۰۷، ۲۰۱۳، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۱

لیگ ملت‌های کونکاکاف

تعداد حضورها: ۴ بار (اولین حضور در فصل ۲۰–۲۰۱۹)
بهترین نتیجه: قهرمان در سال‌های ۲۰۲۱، ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴

کوپا آمریکا

تعداد حضورها: ۵ بار (اولین حضور در ۱۹۹۳)
بهترین نتیجه: مقام چهارم در سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۱۶

جام کنفدراسیون‌های فیفا

تعداد حضورها: ۴ بار (اولین حضور در ۱۹۹۲)
بهترین نتیجه: نایب‌قهرمان در ۲۰۰۹

رکورد مدال‌ها

جام جهانی فیفا

تیم سال ۱۹۳۰ اروگوئه

جام کنفدراسیون‌های فیفا

تیم سال ۲۰۰۹ آفریقای جنوبی
تیم سال ۱۹۹۲ عربستان سعودی
تیم سال ۱۹۹۹ مکزیک

بازی‌های المپیک

تیم سال ۱۹۰۴ سنت‌لوئیس
تیم سال ۱۹۰۴ سنت‌لوئیس

قهرمانی کونکاکاف / جام طلایی

تیم ۱۹۹۱ ایالات متحده
تیم ۲۰۰۲ ایالات متحده
تیم ۲۰۰۵ ایالات متحده
تیم ۲۰۰۷ ایالات متحده
تیم ۲۰۱۳ ایالات متحده
تیم ۲۰۱۷ ایالات متحده
تیم ۲۰۲۱ ایالات متحده
تیم ۱۹۸۹ آمریکای شمالی
تیم ۱۹۹۳ ایالات متحده و مکزیک
تیم ۱۹۹۸ ایالات متحده
تیم ۲۰۰۹ ایالات متحده
تیم ۲۰۱۱ ایالات متحده
تیم ۲۰۱۹ ایالات متحده، کاستاریکا و جامائیکا
تیم ۲۰۲۵ ایالات متحده و کانادا
تیم ۱۹۹۶ ایالات متحده
تیم ۲۰۰۳ ایالات متحده و مکزیک

لیگ ملت‌های کونکاکاف

تیم ۲۰۲۱ ایالات متحده
تیم ۲۰۲۳ ایالات متحده
تیم ۲۰۲۴ ایالات متحده

جام کونکاکاف

تیم ۲۰۱۵ ایالات متحده

ایالات متحده رقابت‌های مرحلهٔ گروهی جام جهانی ۱۹۳۰ را با پیروزی ۳ بر ۰ مقابل بلژیک آغاز کرد.

سپس با نتیجهٔ ۳ بر ۰ پاراگوئه را نیز شکست داد.

فیفا دو گل از این مسابقه را به نام برت پاتنو ثبت کرده بود.

اما در نوامبر ۲۰۰۶، فیفا اعلام کرد که مدارک جدید را پذیرفته و مشخص شده است که پاتنو هر سه گل مسابقه با پاراگوئه را به ثمر رسانده است.

در نتیجه، او به عنوان نخستین بازیکن تاریخ جام جهانی شناخته شد که موفق به ثبت هت‌تریک شده است.

در مرحلهٔ نیمه‌نهایی، ایالات متحده با نتیجهٔ ۶ بر ۱ مقابل آرژانتین شکست خورد و از مسابقات کنار رفت.

در آن دوره مسابقه‌ای برای تعیین مقام سوم برگزار نشد.

با این حال، فیفا در سال ۱۹۸۶ با بررسی نتایج کلی مسابقات، ایالات متحده را بالاتر از یوگسلاوی قرار داد و مقام سوم را به این تیم اختصاص داد.

این نتیجه همچنان بهترین عملکرد تاریخ تیم ملی آمریکا در جام جهانی محسوب می‌شود.

همچنین این بهترین رتبه‌ای است که تاکنون تیمی خارج از اروپا و آمریکای جنوبی در جام جهانی به دست آورده است.

ایالات متحده با شکست ۴ بر ۲ مکزیک در ایتالیا، چند روز پیش از آغاز مسابقات، به جام جهانی ۱۹۳۴ راه یافت.

در آن دوره مسابقات به صورت حذفی مستقیم برگزار می‌شد.

آمریکا در نخستین دیدار خود مقابل میزبان مسابقات یعنی ایتالیا قرار گرفت و با نتیجهٔ ۷ بر ۱ شکست خورد.

به این ترتیب از مسابقات حذف شد.

در بازی‌های المپیک ۱۹۳۶ برلین نیز آمریکا در مرحلهٔ نخست با نتیجهٔ ۱ بر ۰ به ایتالیا باخت و از رقابت‌ها کنار رفت.

ایتالیا در ادامه هر دو تورنمنت را فتح کرد.

جام جهانی ۱۹۵۰ در برزیل، حضور بعدی ایالات متحده در جام جهانی بود.

این کشور در سال ۱۹۳۸ از مسابقات کناره‌گیری کرده بود و به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم نیز تا سال ۱۹۵۰ جام جهانی برگزار نشد.

آمریکا در نخستین مسابقهٔ خود با نتیجهٔ ۳ بر ۱ مقابل اسپانیا شکست خورد.

اما سپس در ورزشگاه ایندیپندنسیا در شهر بلو هوریزونته با نتیجهٔ ۱ بر ۰ انگلستان را شکست داد.

جو گیتجنز مهاجم تیم، تنها گل مسابقه را به ثمر رساند.

این دیدار بعدها با عنوان «معجزه روی چمن» شناخته شد و یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های تاریخ جام جهانی محسوب می‌شود.

آمریکا در سومین مسابقهٔ خود با نتیجهٔ ۵ بر ۲ مقابل شیلی شکست خورد و از مسابقات حذف شد.

دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰

در میانه و اواخر قرن بیستم، تیم ملی آمریکا تقریباً هیچ جایگاه مهمی در فوتبال بین‌المللی یا حتی ورزش داخلی کشور نداشت.

تا سال ۱۹۸۲، کونکاکاف تنها یک سهمیه برای حضور در جام جهانی در اختیار داشت.

فدراسیون فوتبال آمریکا که بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ تنها دو مسابقه برگزار کرده بود، تصمیم گرفت از بازی‌های المپیک ۱۹۸۴ لس‌آنجلس و جام جهانی ۱۹۸۶ برای بازسازی تیم ملی و احیای علاقهٔ هواداران استفاده کند.

کمیتهٔ بین‌المللی المپیک اعلام کرد که تیم‌های خارج از اروپا و آمریکای جنوبی می‌توانند از بازیکنان بزرگسال کامل خود استفاده کنند.

آمریکا مرحلهٔ گروهی مسابقات را با یک پیروزی، یک تساوی و یک شکست به پایان رساند.

اما به دلیل قانون تفاضل یا معیارهای تساوی، پایین‌تر از مصر قرار گرفت و به مرحلهٔ بعد صعود نکرد.

برای ایجاد ثبات بیشتر در برنامهٔ تیم ملی و افزایش علاقه به لیگ فوتبال آمریکای شمالی (NASL)، فدراسیون فوتبال آمریکا تصمیم گرفت تیم ملی را در فصل ۱۹۸۳ با نام «تیم آمریکا» وارد رقابت‌های لیگ NASL کند.

این تیم از انسجام و برنامهٔ تمرینی منظمی که باشگاه‌های حرفه‌ای دارند برخوردار نبود.

بسیاری از بازیکنان نیز تمایل نداشتند به جای باشگاه‌های خود برای تیم ملی بازی کنند.

در نتیجه، «تیم آمریکا» فصل را در انتهای جدول به پایان رساند.

فدراسیون فوتبال آمریکا این پروژه را شکست‌خورده تلقی کرد و پس از تنها یک فصل آن را متوقف نمود.

تا پایان سال ۱۹۸۴، لیگ NASL نیز منحل شد و ایالات متحده عملاً هیچ لیگ حرفه‌ای فوتبال فضای باز در سطح بالا نداشت.

جام جهانی ۱۹۸۶ قرار بود به میزبانی کلمبیا برگزار شود، اما این کشور به دلیل مشکلات اقتصادی از میزبانی انصراف داد.

ایالات متحده نیز برای کسب میزبانی این رقابت‌ها نامزد شده بود، اما در نهایت موفق نشد.

در آخرین مسابقهٔ مرحلهٔ انتخابی کونکاکاف برای جام جهانی ۱۹۸۶، آمریکا تنها به یک تساوی مقابل کاستاریکا نیاز داشت تا به مرحلهٔ نهایی انتخابی در برابر هندوراس و کانادا صعود کند.

فدراسیون فوتبال آمریکا تصمیم گرفت این مسابقه را در شهر تورنس ایالت کالیفرنیا برگزار کند؛ منطقه‌ای که جمعیت زیادی از مهاجران کاستاریکایی در آن زندگی می‌کردند.

حتی تبلیغات مسابقه نیز تقریباً به طور کامل برای جامعهٔ کاستاریکایی انجام شد.

کاستاریکا این مسابقه را با نتیجهٔ ۱ بر ۰ برد و مانع رسیدن آمریکا به چهارمین حضور خود در جام جهانی شد.

در چهارم ژوئیهٔ ۱۹۸۸، فیفا ایالات متحده را به عنوان میزبان جام جهانی ۱۹۹۴ انتخاب کرد.

این تصمیم با انتقادهای فراوان بین‌المللی همراه بود؛ زیرا بسیاری معتقد بودند تیم ملی آمریکا ضعیف است و کشور نیز فاقد یک لیگ حرفه‌ای فوتبال در فضای باز است.

موفقیت بازی‌های المپیک ۱۹۸۴ نقش مهمی در تصمیم فیفا داشت.

ایالات متحده با پیروزی ۱ بر ۰ مقابل ترینیداد و توباگو در آخرین مسابقهٔ قهرمانی کونکاکاف ۱۹۸۹ به جام جهانی ۱۹۹۰ صعود کرد.

مکزیک به دلیل استفاده از بازیکنان غیرمجاز در یک تورنمنت جوانان از رقابت‌های کونکاکاف محروم شده بود.

این اتفاق فرصتی برای آمریکا فراهم کرد تا پس از ۴۰ سال دوباره به جام جهانی راه پیدا کند.

تیم ملی در آستانهٔ جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا تحت هدایت باب گنسلر، سرمربی دانشگاه ویسکانسین–میلواکی و تیم ملی زیر ۲۰ سال آمریکا، آماده شد.

دو بازیکن باتجربهٔ تیم یعنی ریک دیویس و هوگو پرز به دلیل مصدومیت امکان حضور در فهرست نهایی را نداشتند.

گنسلر و دستیارش استیجن مارک تصمیم گرفتند به جای استفاده از بازیکنان باتجربهٔ لیگ‌های فوتبال سالنی آمریکا، از بازیکنان جوان‌تر و آماده‌تر برای فوتبال فضای باز استفاده کنند.

در میان این بازیکنان، چندین بازیکن دانشگاهی نیز حضور داشتند؛ از جمله دروازه‌بان دانشگاه ویرجینیا، تونی میولا.

آمریکا به عنوان یکی از ضعیف‌ترین تیم‌های مسابقات وارد جام جهانی شد.

این تیم هر سه مسابقهٔ مرحلهٔ گروهی خود را مقابل چکسلواکی، ایتالیا و اتریش واگذار کرد.

جیمی بنکس و دزموند آرمسترانگ نیز نخستین بازیکنان آفریقایی‌تبار تاریخ آمریکا بودند که در یک مسابقهٔ جام جهانی برای این کشور به میدان رفتند.

در جریان جام U.S. Cup سال ۱۹۹۳ که به منظور آماده‌سازی برای جام جهانی آینده برگزار شده بود، آمریکا موفق شد انگلستان را با نتیجهٔ ۲ بر ۰ شکست دهد.

پس از آن، آمریکا به عنوان میزبان جام جهانی ۱۹۹۴ به طور خودکار به مسابقات راه یافت.

سرمربی تیم در آن زمان بورا میلوتینوویچ بود.

ایالات متحده مسابقات را با تساوی ۱ بر ۱ مقابل سوئیس در ورزشگاه پونتیاک سیلوردوم در حومهٔ دیترویت آغاز کرد.

این مسابقه نخستین دیدار تاریخ جام جهانی بود که در یک ورزشگاه سرپوشیده برگزار می‌شد.

در دومین مسابقه، آمریکا در ورزشگاه رز بول نزدیک لس‌آنجلس به مصاف کلمبیا رفت؛ تیمی که در آن زمان چهارمین تیم برتر جهان محسوب می‌شد.

آمریکا با کمک یک گل به خودی از آندرس اسکوبار موفق شد ۲ بر ۱ پیروز شود.

اسکوبار بعدها در کشور خود به قتل رسید؛ اتفاقی که گفته می‌شود احتمالاً به دلیل همان اشتباه در جام جهانی رخ داده بود.

با وجود شکست ۱ بر ۰ مقابل رومانی در آخرین مسابقهٔ گروهی، آمریکا برای نخستین بار از سال ۱۹۳۰ موفق شد از مرحلهٔ گروهی عبور کند.

در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی، این تیم با نتیجهٔ ۱ بر ۰ مقابل برزیل، قهرمان نهایی مسابقات، شکست خورد.

در سال ۱۹۹۵، فدراسیون فوتبال آمریکا میلوتینوویچ را برکنار کرد.

گفته می‌شد او علاقه‌ای به انجام مسئولیت‌های اداری مرتبط با تیم ملی در کنار وظایف فنی نداشت.

ایالات متحده برای حضور در کوپا آمریکا ۱۹۹۵ دعوت شد.

این تیم پس از پیروزی مقابل شیلی و همچنین شکست دادن آرژانتین در یک نتیجهٔ شگفت‌انگیز، صدرنشین گروه خود شد.

در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی، آمریکا در ضربات پنالتی مکزیک را شکست داد.

سپس در نیمه‌نهایی با نتیجهٔ ۱ بر ۰ مقابل برزیل شکست خورد.

در دیدار رده‌بندی نیز مقابل کلمبیا مغلوب شد و در نهایت در جایگاه چهارم مسابقات قرار گرفت.

در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، آمریکا هر سه مسابقهٔ مرحلهٔ گروهی خود را واگذار کرد.

نتایج این تیم عبارت بودند از:

شکست ۲ بر ۰ مقابل آلمان
شکست ۲ بر ۱ مقابل ایران
شکست ۱ بر ۰ مقابل یوگسلاوی

آمریکا در میان ۳۲ تیم شرکت‌کننده در جایگاه آخر قرار گرفت.

این مسابقات با اختلافات میان بازیکنان و سرمربی تیم، استیو سمپسون، همراه بود.

سمپسون اندکی پس از پایان جام جهانی از سمت خود استعفا داد.

تحت هدایت بروس آرنا، سرمربی سابق دی.سی. یونایتد، آمریکا به جام جهانی ۲۰۰۲ صعود کرد و به مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی رسید.

این بهترین عملکرد تیم در جام جهانی از زمان سال ۱۹۳۰ بود.

آمریکا در مرحلهٔ گروهی چهار امتیاز کسب کرد.

این مسیر با پیروزی ۳ بر ۲ مقابل پرتغال آغاز شد.

سپس این تیم با کرهٔ جنوبی، یکی از میزبانان مسابقات و همچنین تیمی که بعداً به نیمه‌نهایی رسید، به تساوی ۱ بر ۱ دست یافت.

در سومین مسابقه، آمریکا با نتیجهٔ ۳ بر ۱ مقابل لهستان شکست خورد.

با این حال، به دلیل پیروزی کرهٔ جنوبی مقابل پرتغال، آمریکا به مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی صعود کرد.

در این مرحله، ایالات متحده برای نخستین بار در تاریخ جام جهانی با رقیب سنتی خود، مکزیک، روبه‌رو شد.

آمریکا با گل‌های برایان مک‌براید و لندون داناون، این مسابقه را ۲ بر ۰ برد.

در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی، آمریکا مقابل آلمان قرار گرفت و با نتیجهٔ ۱ بر ۰ شکست خورد.

این مسابقه با جنجال همراه بود؛ زیرا داور برای هند واضح توپ توسط تورستن فرینگز که مانع گل گرگ برهالتر شده بود، پنالتی اعلام نکرد.

لندون داناون نیز جایزهٔ بهترین بازیکن جوان جام جهانی ۲۰۰۲ را دریافت کرد.

پس از موفقیت در جام جهانی ۲۰۰۲، بروس آرنا به کار خود به عنوان سرمربی تیم ملی ادامه داد.

ایالات متحده در جام طلایی کونکاکاف ۲۰۰۵ به مقام قهرمانی رسید.

این قهرمانی باعث شد تیم جواز حضور در جام کنفدراسیون‌های ۲۰۰۹ را به دست آورد.

در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان، آمریکا با انتظارات بالایی وارد مسابقات شد.

بسیاری از کارشناسان معتقد بودند این تیم می‌تواند عملکرد موفق سال ۲۰۰۲ را تکرار کند.

اما مسابقات برای آمریکا بسیار ناامیدکننده بود.

این تیم در نخستین دیدار خود با نتیجهٔ ۳ بر ۰ مقابل جمهوری چک شکست خورد.

در بازی دوم مقابل ایتالیا به تساوی ۱ بر ۱ رسید.

این مسابقه با سه کارت قرمز همراه بود و یکی از پرتنش‌ترین مسابقات آن دوره به شمار می‌رفت.

در دیدار سوم نیز آمریکا با نتیجهٔ ۲ بر ۱ مقابل غنا شکست خورد.

در نتیجه با تنها یک امتیاز از مرحلهٔ گروهی حذف شد.

پس از این ناکامی، بروس آرنا از سمت خود کنار رفت.

در دسامبر ۲۰۰۶، باب بردلی به عنوان سرمربی جدید تیم ملی منصوب شد.

در ابتدا قرار بود او تنها به طور موقت هدایت تیم را بر عهده داشته باشد.

اما نتایج مثبت باعث شد قرارداد دائمی دریافت کند.

آمریکا در جام طلایی کونکاکاف ۲۰۰۷ قهرمان شد.

در دیدار نهایی مکزیک را با نتیجهٔ ۲ بر ۱ شکست داد.

این پیروزی سهمیهٔ جام کنفدراسیون‌های ۲۰۰۹ را برای آمریکا قطعی کرد.

در کوپا آمریکا ۲۰۰۷، آمریکا با تیمی عمدتاً جوان شرکت کرد.

این تیم هر سه مسابقهٔ خود را باخت و از مرحلهٔ گروهی حذف شد.

در جام کنفدراسیون‌های ۲۰۰۹ آفریقای جنوبی، آمریکا یکی از شگفتی‌های بزرگ مسابقات را رقم زد.

این تیم دو مسابقهٔ اول خود را مقابل ایتالیا و برزیل واگذار کرد.

پس از دو شکست ابتدایی، بسیاری تصور می‌کردند آمریکا حذف خواهد شد.

اما این تیم در سومین مسابقه مصر را با نتیجهٔ ۳ بر ۰ شکست داد.

هم‌زمان برزیل نیز ایتالیا را با همین نتیجه برد.

به لطف تفاضل گل بهتر، آمریکا به نیمه‌نهایی صعود کرد.

در نیمه‌نهایی، آمریکا با اسپانیا روبه‌رو شد.

اسپانیا در آن زمان قهرمان اروپا و تیم شمارهٔ یک جهان بود.

این تیم همچنین رکورد ۳۵ مسابقهٔ بدون شکست را در اختیار داشت.

آمریکا با گل‌های جوزی آلتیدور و کلینت دمپسی، اسپانیا را ۲ بر ۰ شکست داد.

این پیروزی یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های تاریخ فوتبال آمریکا محسوب می‌شود.

در دیدار نهایی، آمریکا مقابل برزیل قرار گرفت.

این تیم نیمهٔ نخست را با برتری ۲ بر ۰ به پایان رساند.

گل‌ها توسط دمپسی و لندون داناون به ثمر رسیدند.

اما برزیل در نیمهٔ دوم بازگشت چشمگیری داشت و مسابقه را ۳ بر ۲ برد.

در نتیجه آمریکا به مقام نایب‌قهرمانی رسید.

این بهترین نتیجهٔ تاریخ این کشور در یک تورنمنت بین‌قاره‌ای بود.

آمریکا در جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی نیز تحت هدایت باب بردلی شرکت کرد.

در نخستین مسابقه، آمریکا مقابل انگلستان به تساوی ۱ بر ۱ رسید.

گل آمریکا را کلینت دمپسی به ثمر رساند.

در دومین مسابقه، آمریکا و اسلوونی به تساوی ۲ بر ۲ رسیدند.

در حالی که آمریکا موفق شده بود گل سوم را نیز وارد دروازهٔ اسلوونی کند، داور آن را مردود اعلام کرد؛ تصمیمی که بسیار بحث‌برانگیز شد.

در سومین مسابقه، آمریکا الجزایر را با نتیجهٔ ۱ بر ۰ شکست داد.

لندون داناون در وقت‌های تلف‌شده گل پیروزی را به ثمر رساند.

این گل باعث شد آمریکا برای نخستین بار از سال ۱۹۳۰ به عنوان صدرنشین گروه خود به مرحلهٔ حذفی صعود کند.

در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی، آمریکا مقابل غنا قرار گرفت.

غنا در وقت‌های اضافه با نتیجهٔ ۲ بر ۱ پیروز شد و آمریکا حذف شد.

این دومین جام جهانی پیاپی بود که غنا آمریکا را از مسابقات کنار می‌زد.

پس از جام جهانی ۲۰۱۰، باب بردلی از سمت خود برکنار شد.

در ژوئیهٔ ۲۰۱۱، یورگن کلینزمن، مهاجم و سرمربی سابق آلمان، به عنوان سرمربی جدید تیم ملی آمریکا انتخاب شد.

کلینزمن تلاش کرد سبک بازی تیم را تغییر دهد.

او بر مالکیت توپ، بازی تهاجمی‌تر و استفاده از بازیکنان دو تابعیتی تأکید داشت.

در دوران او چندین بازیکن آمریکایی‌الاصل که در اروپا رشد کرده بودند به تیم ملی پیوستند.

در سال ۲۰۱۳ آمریکا موفق شد جام طلایی کونکاکاف را فتح کند.

این تیم در مسابقات انتخابی جام جهانی نیز عملکرد بسیار خوبی داشت.

در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، آمریکا در گروهی بسیار دشوار قرار گرفت که رسانه‌ها آن را «گروه مرگ» نامیدند.

رقبای آمریکا عبارت بودند از:

آلمان
پرتغال
غنا

در نخستین مسابقه، آمریکا با نتیجهٔ ۲ بر ۱ غنا را شکست داد.

کلینت دمپسی تنها پس از ۲۹ ثانیه گل نخست مسابقه را به ثمر رساند.

این یکی از سریع‌ترین گل‌های تاریخ جام جهانی بود.

جان بروکس نیز در دقایق پایانی گل پیروزی را زد.

در دومین مسابقه، آمریکا تا دقایق پایانی با نتیجهٔ ۲ بر ۱ از پرتغال پیش بود.

اما پرتغال در وقت‌های تلف‌شده گل تساوی را به ثمر رساند و مسابقه ۲ بر ۲ پایان یافت.

در سومین مسابقه، آمریکا با نتیجهٔ ۱ بر ۰ مقابل آلمان شکست خورد.

با وجود این شکست، به دلیل تفاضل گل بهتر نسبت به پرتغال، به مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی صعود کرد.

در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی، آمریکا با بلژیک روبه‌رو شد.

تیم هاروارد هاوارد، دروازه‌بان آمریکا، نمایش فوق‌العاده‌ای داشت و تعداد زیادی مهار انجام داد.

با این حال بلژیک در وقت‌های اضافه با نتیجهٔ ۲ بر ۱ پیروز شد.

آمریکا از مسابقات حذف شد اما عملکرد تیم مورد تحسین گسترده قرار گرفت.

پس از جام جهانی ۲۰۱۴، انتظارات از تیم ملی آمریکا افزایش یافت.

بسیاری معتقد بودند تیم تحت هدایت یورگن کلینزمن در مسیر پیشرفت قرار دارد و می‌تواند به قدرتی ثابت در فوتبال جهان تبدیل شود.

در سال ۲۰۱۵، آمریکا در جام طلایی کونکاکاف عملکردی ناامیدکننده داشت.

این تیم در مرحلهٔ نیمه‌نهایی مقابل جامائیکا با نتیجهٔ ۲ بر ۱ شکست خورد.

سپس در دیدار رده‌بندی نیز مقابل پاناما مغلوب شد و در جایگاه چهارم قرار گرفت.

این ضعیف‌ترین نتیجهٔ آمریکا در جام طلایی از زمان آغاز این رقابت‌ها بود.

در همان سال، آمریکا در مسابقهٔ جام کونکاکاف (CONCACAF Cup) مقابل مکزیک قرار گرفت.

این مسابقه برای تعیین نمایندهٔ کونکاکاف در جام کنفدراسیون‌های ۲۰۱۷ برگزار می‌شد.

مکزیک در وقت‌های اضافه با نتیجهٔ ۳ بر ۲ پیروز شد.

در نتیجه آمریکا سهمیهٔ جام کنفدراسیون‌ها را از دست داد.

شروع مرحلهٔ انتخابی جام جهانی ۲۰۱۸ برای آمریکا بسیار ضعیف بود.

این تیم در نوامبر ۲۰۱۶ دو شکست متوالی را تجربه کرد.

ابتدا با نتیجهٔ ۲ بر ۱ مقابل مکزیک شکست خورد.

سپس با نتیجهٔ سنگین ۴ بر ۰ برابر کاستاریکا مغلوب شد.

در پی این نتایج، فدراسیون فوتبال آمریکا در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۶ یورگن کلینزمن را از سمت خود برکنار کرد.

چند روز بعد، بروس آرنا برای دومین بار به عنوان سرمربی تیم ملی منصوب شد.

او مأموریت داشت تیم را به جام جهانی ۲۰۱۸ برساند.

پس از بازگشت آرنا، نتایج تیم تا حدی بهبود پیدا کرد.

آمریکا در جام طلایی کونکاکاف ۲۰۱۷ قهرمان شد.

این تیم در دیدار نهایی جامائیکا را با نتیجهٔ ۲ بر ۱ شکست داد.

با وجود این موفقیت، مسیر انتخابی جام جهانی همچنان دشوار باقی ماند.

در آخرین مسابقهٔ مرحلهٔ نهایی انتخابی کونکاکاف که بعدها با نام «فاجعهٔ ترینیداد» شناخته شد، آمریکا تنها به یک تساوی نیاز داشت تا به جام جهانی صعود کند.

در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۱۷، آمریکا مقابل ترینیداد و توباگو قرار گرفت.

این مسابقه در شرایط نامناسب جوی و زمین خیس برگزار شد.

آمریکا با نتیجهٔ ۲ بر ۱ شکست خورد.

هم‌زمان پاناما و هندوراس نیز نتایج لازم را به دست آوردند.

در نتیجه آمریکا به رتبهٔ پنجم جدول سقوط کرد.

این تیم نه تنها به طور مستقیم صعود نکرد، بلکه حتی فرصت حضور در پلی‌آف بین‌قاره‌ای را نیز از دست داد.

این نخستین بار از سال ۱۹۸۶ بود که آمریکا نتوانست به جام جهانی راه پیدا کند.

همچنین نخستین غیبت این کشور در جام جهانی از سال ۱۹۹۰ به بعد محسوب می‌شد.

چند روز پس از این ناکامی، بروس آرنا استعفا داد.

او بعدها اعلام کرد که این شکست بزرگ‌ترین ناامیدی دوران حرفه‌ای او بوده است.

ناکامی در صعود به جام جهانی باعث شد فوتبال آمریکا وارد دوره‌ای از بازسازی شود.

تمرکز اصلی فدراسیون بر نسل جدیدی از بازیکنان قرار گرفت که بسیاری از آن‌ها در اروپا بازی می‌کردند.

در دسامبر ۲۰۱۸، گرگ برهالتر به عنوان سرمربی جدید تیم ملی منصوب شد.

او پیش از آن هدایت باشگاه کلمبوس کرو را بر عهده داشت.

برهالتر پروژه‌ای بلندمدت برای جوان‌سازی تیم آغاز کرد.

در دوران او بازیکنان جوان زیادی به تیم اضافه شدند.

از جمله:

کریستین پولیسیچ
وستون مک‌کنی
تایلر آدامز
سرجینیو دست
جیووانی رینا
تیموتی ویا

این نسل جدید به تدریج هستهٔ اصلی تیم ملی را تشکیل داد.

در تابستان ۲۰۱۹، آمریکا به فینال جام طلایی کونکاکاف رسید.

اما در دیدار نهایی با نتیجهٔ ۱ بر ۰ مقابل مکزیک شکست خورد و نایب‌قهرمان شد.

در سال ۲۰۲۱، آمریکا موفق شد نخستین دورهٔ نهایی لیگ ملت‌های کونکاکاف را فتح کند.

در فینالی هیجان‌انگیز، آمریکا مکزیک را با نتیجهٔ ۳ بر ۲ شکست داد.

گل پیروزی توسط کریستین پولیسیچ در وقت‌های اضافه به ثمر رسید.

چند هفته بعد، آمریکا جام طلایی کونکاکاف ۲۰۲۱ را نیز فتح کرد.

در دیدار نهایی، این تیم مکزیک را با نتیجهٔ ۱ بر ۰ شکست داد.

این نخستین بار بود که آمریکا در یک سال هم لیگ ملت‌های کونکاکاف و هم جام طلایی را فتح می‌کرد.

در مرحلهٔ انتخابی جام جهانی ۲۰۲۲، آمریکا در رتبهٔ سوم منطقهٔ کونکاکاف قرار گرفت و به طور مستقیم به جام جهانی راه یافت.

در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، آمریکا در گروه B قرار گرفت.

رقبای این تیم عبارت بودند از:

انگلستان
ولز
ایران

در نخستین مسابقه، آمریکا و ولز به تساوی ۱ بر ۱ رسیدند.

تیموتی ویا گل آمریکا را به ثمر رساند.

در دومین مسابقه، آمریکا مقابل انگلستان به تساوی بدون گل دست یافت.

این نتیجه یکی از بهترین نمایش‌های دفاعی تیم در سال‌های اخیر محسوب می‌شد.

در سومین مسابقه، آمریکا با نتیجهٔ ۱ بر ۰ ایران را شکست داد.

تنها گل مسابقه توسط کریستین پولیسیچ به ثمر رسید.

این پیروزی باعث شد آمریکا به عنوان تیم دوم گروه به مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی صعود کند.

در مرحلهٔ حذفی، آمریکا مقابل هلند قرار گرفت.

هلند با نتیجهٔ ۳ بر ۱ پیروز شد و آمریکا از مسابقات کنار رفت.

با وجود حذف، عملکرد نسل جوان آمریکا امیدهای زیادی را برای آینده ایجاد کرد.

بسیاری از بازیکنان این تیم در لیگ‌های معتبر اروپایی بازی می‌کردند و انتظار می‌رفت در جام جهانی ۲۰۲۶ به بلوغ کامل برسند.

در تابستان ۲۰۲۴، آمریکا میزبان رقابت‌های کوپا آمریکا بود.

این تورنمنت بخشی از برنامهٔ آماده‌سازی تیم برای جام جهانی ۲۰۲۶ محسوب می‌شد.

با این حال، تیم نتوانست از مرحلهٔ گروهی صعود کند و عملکردش مورد انتقاد قرار گرفت.

پس از این مسابقات، گرگ برهالتر از سمت سرمربیگری کنار رفت.

فدراسیون فوتبال آمریکا تصمیم گرفت برای جام جهانی ۲۰۲۶ از یک مربی با تجربهٔ بین‌المللی استفاده کند.

در سپتامبر ۲۰۲۴، مائوریسیو پوچتینو، سرمربی آرژانتینی سابق تاتنهام، پاری‌سن‌ژرمن و چلسی، هدایت تیم ملی آمریکا را بر عهده گرفت.

او نخستین سرمربی اهل آرژانتین در تاریخ تیم ملی مردان آمریکا شد.

هدف اصلی پوچتینو آماده‌سازی تیم برای جام جهانی ۲۰۲۶ بود؛ مسابقاتی که به میزبانی مشترک ایالات متحده، کانادا و مکزیک برگزار می‌شود.

رنگ‌ها

تیم ملی ایالات متحده در طول تاریخ خود از ترکیب‌های مختلفی از رنگ‌های پرچم آمریکا استفاده کرده است.

رنگ‌های اصلی این تیم معمولاً شامل:

سفید
آبی
قرمز

بوده‌اند.

لباس خانگی تیم در بیشتر دوره‌ها سفیدرنگ بوده است.

در مقابل، لباس دوم معمولاً از رنگ‌های آبی یا قرمز استفاده می‌کرده است.

در دهه‌های مختلف، طراحی لباس‌های تیم ملی آمریکا بارها تغییر کرده است.

برخی از این طراحی‌ها بسیار ساده بودند، در حالی که برخی دیگر از الگوهای الهام‌گرفته از پرچم ایالات متحده استفاده می‌کردند.

در جام جهانی ۱۹۹۴، آمریکا یکی از مشهورترین لباس‌های تاریخ خود را به تن داشت.

این لباس دارای طرح ستاره‌های بزرگ و نامتقارن بود.

اگرچه در زمان برگزاری مسابقات واکنش‌های متفاوتی نسبت به آن وجود داشت، اما بعدها به یکی از نمادین‌ترین لباس‌های تاریخ فوتبال تبدیل شد.

در سال‌های بعد، طراحی لباس‌ها بیشتر به سمت الگوهای ساده و مدرن حرکت کرد.

نشان (لوگو)

نشان تیم ملی مردان آمریکا معمولاً از نمادهای رسمی فدراسیون فوتبال ایالات متحده استفاده می‌کند.

در نسخه‌های مختلف این نشان، عناصر زیر دیده می‌شوند:

سپر
خطوط قرمز و سفید
ستاره‌ها
حروف US Soccer

در سال ۲۰۱۶ فدراسیون فوتبال آمریکا نشان جدیدی معرفی کرد.

این لوگو شامل یک سپر ساده‌تر با نوشتهٔ «US Soccer» در قسمت بالا بود.

در بخش پایینی نیز خطوط قرمز عمودی و یک توپ فوتبال قرار داشت.

این تغییر با هدف مدرن‌سازی هویت بصری فوتبال آمریکا انجام شد.

ورزشگاه خانگی

برخلاف بسیاری از کشورهای جهان، تیم ملی فوتبال آمریکا ورزشگاه خانگی دائمی ندارد.

این تیم مسابقات خود را در نقاط مختلف کشور برگزار می‌کند.

دلایل این سیاست عبارت‌اند از:

گستردگی جغرافیایی ایالات متحده
توسعهٔ فوتبال در سراسر کشور
جذب هواداران در مناطق مختلف
ملاحظات مربوط به شرایط آب‌وهوایی
مسائل مرتبط با فروش بلیت

در طول سال‌ها تیم ملی در ده‌ها ورزشگاه مختلف مسابقه برگزار کرده است.

برخی از مهم‌ترین ورزشگاه‌های مورد استفاده عبارت‌اند از:

رز بول (پاسادنا)
سولجر فیلد (شیکاگو)
مرسدس بنز استادیوم (آتلانتا)
لوومن فیلد (سیاتل)
دیکس اسپورتینگ گودز پارک (کلرادو)
کیو۲ استادیوم (آستین)
الیجنت استادیوم (لاس‌وگاس)
بانک آو آمریکا استادیوم (شارلوت)

در بسیاری از مسابقات حساس مقابل مکزیک، فدراسیون فوتبال آمریکا عمداً شهرهایی را انتخاب کرده است که شرایط آب‌وهوایی یا جغرافیایی آن‌ها به سود تیم آمریکا باشد.

برای نمونه، چندین مسابقهٔ مهم انتخابی جام جهانی در شهر کلمبوس ایالت اوهایو برگزار شد.

شعار مشهور هواداران آمریکایی در این شهر عبارت بود از:

«Dos a Cero»

به معنای «دو بر صفر».

زیرا آمریکا چند بار متوالی مکزیک را با همین نتیجه شکست داده بود.

هواداران

هواداران تیم ملی آمریکا در طول دهه‌های گذشته رشد چشمگیری داشته‌اند.

دو گروه اصلی هواداری تیم عبارت‌اند از:

American Outlaws

این گروه بزرگ‌ترین سازمان هواداری تیم ملی آمریکا محسوب می‌شود.

اعضای آن از سراسر کشور در مسابقات داخلی و خارجی تیم حضور پیدا می‌کنند.

Sam’s Army

این گروه یکی از قدیمی‌ترین انجمن‌های هواداری فوتبال ملی آمریکا به شمار می‌رود.

نام آن از ساموئل پیرپونت، یکی از هواداران مشهور تیم، گرفته شده است.

هواداران آمریکایی معمولاً با:

پرچم‌های بزرگ
لباس‌های قرمز، سفید و آبی
سرودهای مخصوص
طبل و سازهای تشویقی

از تیم خود حمایت می‌کنند.

رقابت‌های سنتی

مکزیک

مهم‌ترین و مشهورترین رقیب تیم ملی آمریکا، مکزیک است.

این رقابت یکی از مهم‌ترین رقابت‌های ملی فوتبال در جهان محسوب می‌شود.

به دلیل نزدیکی جغرافیایی، تفاوت‌های فرهنگی و رقابت طولانی‌مدت در کونکاکاف، مسابقات دو تیم همواره اهمیت ویژه‌ای داشته است.

این دو تیم بارها در:

فینال جام طلایی
لیگ ملت‌های کونکاکاف
انتخابی جام جهانی
مسابقات دوستانه

مقابل یکدیگر قرار گرفته‌اند.

کانادا

رقابت آمریکا و کانادا قدیمی‌ترین رقابت ملی فوتبال در آمریکای شمالی است.

نخستین مسابقهٔ بین دو کشور در قرن نوزدهم برگزار شد.

در سال‌های اخیر، پیشرفت فوتبال کانادا باعث شده این رقابت اهمیت بیشتری پیدا کند.

کاستاریکا

کاستاریکا نیز یکی از رقبای مهم منطقه‌ای آمریکا به شمار می‌رود.

این دو تیم بارها در رقابت‌های انتخابی جام جهانی و جام طلایی مقابل هم قرار گرفته‌اند.

پوشش رسانه‌ای

مسابقات تیم ملی آمریکا در طول سال‌ها از طریق شبکه‌های مختلف تلویزیونی پخش شده‌اند.

در دهه‌های اخیر شبکه‌هایی مانند:

ESPN
Fox Sports
Univision
Telemundo

حق پخش مسابقات را در اختیار داشته‌اند.

رشد رسانه‌های دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی نیز باعث افزایش چشمگیر محبوبیت تیم شده است.

فدراسیون فوتبال آمریکا از طریق وب‌سایت رسمی و شبکه‌های اجتماعی خود به‌صورت مستمر اخبار، آمار و محتوای اختصاصی مرتبط با تیم ملی را منتشر می‌کند.

تأثیر فرهنگی

تیم ملی مردان آمریکا در دهه‌های اخیر نقش مهمی در گسترش محبوبیت فوتبال در کشور ایفا کرده است.

در گذشته فوتبال در ایالات متحده نسبت به ورزش‌هایی مانند:

فوتبال آمریکایی
بسکتبال
بیسبال
هاکی روی یخ

محبوبیت کمتری داشت.

اما موفقیت‌های تیم ملی، رشد لیگ MLS و افزایش تعداد بازیکنان آمریکایی حاضر در اروپا باعث افزایش چشمگیر علاقهٔ عمومی به فوتبال شده است.

نسل‌های مختلف بازیکنان از جمله:

لندون داناون
کلینت دمپسی
تیم هاوارد
کریستین پولیسیچ
وستون مک‌کنی

نقش مهمی در محبوبیت فوتبال در آمریکا داشته‌اند.

نتایج و مسابقات

این بخش شامل نتایج مسابقات برگزارشده و برنامهٔ دیدارهای تیم ملی مردان ایالات متحده در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ است.

۲۰۲۵

۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵

ایالات متحده ۳ – ۱ ونزوئلا

۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵

ایالات متحده ۳ – ۰ کاستاریکا

۲۰ مارس ۲۰۲۵

ایالات متحده ۰ – ۱ پاناما

۲۳ مارس ۲۰۲۵

کانادا ۲ – ۱ ایالات متحده

۷ ژوئن ۲۰۲۵

ایالات متحده ۱ – ۲ ترکیه

۱۰ ژوئن ۲۰۲۵

ایالات متحده ۰ – ۴ سوئیس

۱۵ ژوئن ۲۰۲۵

ایالات متحده ۵ – ۰ ترینیداد و توباگو

۱۹ ژوئن ۲۰۲۵

عربستان سعودی ۰ – ۱ ایالات متحده

۲۲ ژوئن ۲۰۲۵

ایالات متحده ۲ – ۱ هائیتی

۲۹ ژوئن ۲۰۲۵

ایالات متحده ۲ – ۱ کاستاریکا

۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵

ایالات متحده ۲ – ۱ گواتمالا

۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵

ایالات متحده ۱ – ۲ مکزیک

۶ سپتامبر ۲۰۲۵

کرهٔ جنوبی – ایالات متحده

۹ سپتامبر ۲۰۲۵

ایالات متحده – ژاپن

۱۱ اکتبر ۲۰۲۵

اکوادور – ایالات متحده

۱۴ اکتبر ۲۰۲۵

ایالات متحده – استرالیا

۱۵ نوامبر ۲۰۲۵

ایالات متحده – پرو

۱۸ نوامبر ۲۰۲۵

ایالات متحده – برزیل

۲۰۲۶

۷ ژوئن ۲۰۲۶

ایالات متحده – —

۱۲ ژوئن ۲۰۲۶

ایالات متحده – —

۱۸ ژوئن ۲۰۲۶

ایالات متحده – —

کادر فنی

سرمربی

Mauricio Pochettino

دستیاران مربی

Jesús Pérez
Miguel D’Agostino
Toni Jiménez
Sebastiano Pochettino

بازیکنان

فهرست اخیر تیم ملی

بازیکنان زیر در آخرین دوره‌های دعوت به تیم ملی حضور داشته‌اند.

دروازه‌بان‌ها

Matt Turner
Patrick Schulte
Zack Steffen
Ethan Horvath

مدافعان

Tim Ream
Chris Richards
Antonee Robinson
Joe Scally
Miles Robinson
Mark McKenzie
Cameron Carter-Vickers
Sergiño Dest

هافبک‌ها

Tyler Adams
Weston McKennie
Yunus Musah
Johnny Cardoso
Luca de la Torre
Malik Tillman
Brenden Aaronson

مهاجمان

Christian Pulisic
Timothy Weah
Gio Reyna
Folarin Balogun
Ricardo Pepi
Josh Sargent

رکوردها

بیشترین بازی ملی

۱. Cobi Jones — ۱۶۴ بازی

۲. Landon Donovan — ۱۵۷ بازی

۳. Clint Dempsey — ۱۴۱ بازی

۴. Michael Bradley — ۱۵۱ بازی

۵. DaMarcus Beasley — ۱۲۶ بازی

۶. Jeff Agoos — ۱۳۴ بازی

۷. Marcelo Balboa — ۱۲۸ بازی

۸. Kasey Keller — ۱۰۲ بازی

۹. Eddie Pope — ۸۲ بازی

۱۰. Tim Howard — ۱۲۱ بازی

بیشترین گل ملی

۱. Clint Dempsey — ۵۷ گل

۲. Landon Donovan — ۵۷ گل

۳. Jozy Altidore — ۴۲ گل

۴. Eric Wynalda — ۳۴ گل

۵. Christian Pulisic — ۳۲ گل

۶. Brian McBride — ۳۰ گل

۷. Joe-Max Moore — ۲۴ گل

۸. Bruce Murray — ۲۱ گل

۹. Eddie Johnson — ۱۹ گل

۱۰. Cindy Parlow — ۱۸ گل

افتخارات

جهانی

مقام سوم جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰

بین‌قاره‌ای

نایب‌قهرمان جام کنفدراسیون‌های فیفا ۲۰۰۹
مقام سوم جام کنفدراسیون‌های فیفا ۱۹۹۲
مقام سوم جام کنفدراسیون‌های فیفا ۱۹۹۹

قاره‌ای

قهرمان جام طلایی کونکاکاف:
- ۱۹۹۱
- ۲۰۰۲
- ۲۰۰۵
- ۲۰۰۷
- ۲۰۱۳
- ۲۰۱۷
- ۲۰۲۱
قهرمان لیگ ملت‌های کونکاکاف:
- ۲۰۲۱
- ۲۰۲۳
- ۲۰۲۴
نایب‌قهرمان جام طلایی:
- ۱۹۹۳
- ۱۹۹۸
- ۲۰۰۹
- ۲۰۱۱
- ۲۰۱۹
- ۲۰۲۵

جوایز فردی

بازیکن سال فوتبال آمریکا

این جایزه در دوره‌های مختلف به بازیکنان برجستهٔ تیم ملی تعلق گرفته است.

از مشهورترین برندگان آن می‌توان به:

Landon Donovan
Clint Dempsey
Tim Howard
Christian Pulisic

اشاره کرد.

بازیکن سال Fútbol de Primera

این جایزه هرساله توسط رسانهٔ اسپانیایی‌زبان Fútbol de Primera به بهترین بازیکن تیم ملی مردان آمریکا اهدا می‌شود.

انجمن بازیکنان تیم ملی آمریکا

بازیکنان تیم ملی مردان ایالات متحده دارای یک انجمن صنفی مستقل هستند که از حقوق حرفه‌ای و منافع آنان در ارتباط با فدراسیون فوتبال آمریکا دفاع می‌کند.

جدول رکورد کلی تیم ملی آمریکا (تا ۶ ژوئن ۲۰۲۶)

شاخص	مقدار
تعداد کل بازی‌ها	۸۰۷
برد	۳۵۶
مساوی	۱۷۰
باخت	۲۸۱
گل زده	۱۲۱۴
گل خورده	۱۰۵۶
تفاضل گل	+۱۵۸

کادر فنی

سمت	نام
سرمربی	مائوریسیو پوچتینو
مربی دستیار	میگل داگوستینو
مربی دستیار	خسوس پرز
مربی دروازه‌بان‌ها	جک رابینسون
مربی دروازه‌بان‌ها	تونی خیمنز
مربی فنی	جیانی ویو
مربی بدنساز	سباستیانو پوچتینو
مربی بدنساز	سیلویا تویا ویناس
تحلیلگر ارشد	سم گرگوری
تحلیلگر مسابقات	دیوید هندگراف
مدیر عملکرد	ریک کاست

مدیران فنی

سمت	نام	شروع فعالیت
مدیر ورزشی	خالی (Vacant)	تعیین نشده
نایب‌رئیس امور ورزشی	اوگوچی اونیوو	مه ۲۰۲۳

فهرست نهایی جام جهانی ۲۰۲۶

دروازه‌بان‌ها

شماره	بازیکن	تولد	بازی ملی	گل ملی	باشگاه
1	مت ترنر	۲۴ ژوئن ۱۹۹۴	۵۴	۰	نیو انگلند رولوشن
24	مت فریز	۲ سپتامبر ۱۹۹۸	۱۵	۰	نیویورک سیتی
25	کریس بردی	۳ مارس ۲۰۰۴	۱	۰	شیکاگو فایر

مدافعان

شماره	بازیکن	بازی ملی	گل ملی	باشگاه
2	سرجینیو دست	۳۹	۳	PSV
3	کریس ریچاردز	۳۶	۳	کریستال پالاس
5	آنتونی رابینسون	۵۴	۵	فولام
6	آستون تراستی	۸	۰	سلتیک
12	مایلز رابینسون	۴۰	۳	اف‌سی سینسیناتی
13	تیم ریم (کاپیتان)	۸۲	۱	شارلوت اف‌سی
16	الکس فریمن	۱۷	۲	ویارئال
18	مکس آرفستن	۲۰	۱	کلمبوس کرو
22	مارک مک‌کنزی	۲۹	۰	تولوز
23	جو اسکالی	۲۶	۰	بروسیا مونشن‌گلادباخ

هافبک‌ها

شماره	بازیکن	بازی ملی	گل ملی	باشگاه
4	تایلر آدامز	۵۴	۲	بورنموث
7	جیووانی رینا	۳۸	۹	بروسیا مونشن‌گلادباخ
8	وستون مک‌کنی	۶۶	۱۲	یوونتوس
14	سباستین برهالتر	۱۳	۱	ونکوور وایت‌کپس
15	کریستیان رولدان	۴۷	۰	سیاتل ساندرز
17	مالک تیلمان	۳۰	۳	بایر لورکوزن

مهاجمان

شماره	بازیکن	بازی ملی	گل ملی	باشگاه
9	ریکاردو پپی	۳۷	۱۳	PSV
10	کریستین پولیسیچ	۸۶	۳۳	میلان
11	برندن آرونسون	۵۸	۹	لیدز یونایتد
19	حاجی رایت	۲۰	۷	کاونتری سیتی
20	فولارین بالوگون	۲۷	۹	موناکو
21	تیموتی ویا	۵۱	۷	مارسی
26	آلخاندرو زندخاس	۱۴	۲	آمریکا

بیشترین بازی ملی تاریخ آمریکا

رتبه	بازیکن	بازی	گل
1	کوبی جونز	164	15
2	لندون داناون	157	57
3	مایکل بردلی	151	17
4	کلینت دمپسی	141	57
5	جف آگوس	134	4
6	مارسلو بالبوا	127	13
7	دمارکوس بیزلی	126	17
8	تیم هاوارد	121	0
9	جوزی آلتیدور	115	42
10	کلودیو رینا	112	8

بهترین گلزنان تاریخ آمریکا

رتبه	بازیکن	گل	بازی
1	کلینت دمپسی	57	141
1	لندون داناون	57	157
3	جوزی آلتیدور	42	115
4	اریک وینالدا	34	106
5	کریستین پولیسیچ	33	86
6	برایان مک‌براید	30	95
7	جو-مکس مور	24	100
8	بروس موری	21	85
9	ادی جانسون	19	63
10	ارنی استوارت	17	101
10	دمارکوس بیزلی	17	126
10	مایکل بردلی	17	151

خلاصه افتخارات رسمی

رقابت	قهرمانی	نایب‌قهرمانی	مقام سوم	مجموع
جام جهانی	0	0	1	1
جام کنفدراسیون‌ها	0	1	2	3
جام طلایی کونکاکاف	7	7	2	16
لیگ ملت‌های کونکاکاف	3	0	0	3
جام کونکاکاف	0	1	0	1
قهرمانی NAFC	0	1	1	2
مجموع	10	10	6	26

افتخارات رسمی به تفکیک سال

جام جهانی

مقام سوم: ۱۹۳۰

جام کنفدراسیون‌های فیفا

نایب‌قهرمان: ۲۰۰۹
مقام سوم: ۱۹۹۲، ۱۹۹۹

جام طلایی کونکاکاف

قهرمان: ۱۹۹۱، ۲۰۰۲، ۲۰۰۵، ۲۰۰۷، ۲۰۱۳، ۲۰۱۷، ۲۰۲۱
نایب‌قهرمان: ۱۹۸۹، ۱۹۹۳، ۱۹۹۸، ۲۰۰۹، ۲۰۱۱، ۲۰۱۹، ۲۰۲۵
مقام سوم: ۱۹۹۶، ۲۰۰۳

لیگ ملت‌های کونکاکاف

قهرمان: ۲۰۱۹–۲۰، ۲۰۲۲–۲۳، ۲۰۲۳–۲۴

جام کونکاکاف

نایب‌قهرمان: ۲۰۱۵

قهرمانی NAFC

نایب‌قهرمان: ۱۹۴۹
مقام سوم: ۱۹۴۷

North American Nations Cup

نایب‌قهرمان: ۱۹۹۱
مقام سوم: ۱۹۹۰

U.S. Cup

قهرمان: ۱۹۹۲، ۱۹۹۵، ۲۰۰۰

Marlboro Cup

قهرمان: ۱۹۸۹، ۱۹۹۰