تاریخچه
تیم ملی فوتبال ایتالیا (به ایتالیایی: Nazionale di calcio dell’Italia) از زمان نخستین مسابقهٔ خود در سال ۱۹۱۰ نمایندهٔ ایتالیا در فوتبال ملی مردان بوده است.
این تیم ملی تحت کنترل فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC) قرار دارد؛ نهادی که سازمان ادارهکنندهٔ فوتبال در ایتالیا است و از بنیانگذاران و اعضای یوفا به شمار میرود.
بازیهای خانگی ایتالیا در ورزشگاههای مختلف سراسر کشور برگزار میشود و مرکز اصلی تمرینات و مقر فنی آن، «مرکز فنی فدرال کوورچیانو»، در شهر فلورانس واقع شده است.
ایتالیا یکی از موفقترین تیمهای ملی در رقابتهای بینالمللی است. این تیم چهار بار قهرمان جام جهانی شده است (۱۹۳۴، ۱۹۳۸، ۱۹۸۲ و ۲۰۰۶)، دو بار دیگر نیز به فینال رسیده است (۱۹۷۰ و ۱۹۹۴)، در سال ۱۹۹۰ مقام سوم و در سال ۱۹۷۸ مقام چهارم را کسب کرده است.
ایتالیا همچنین دو بار قهرمان مسابقات قهرمانی اروپا شده است (۱۹۶۸ و ۲۰۲۰) و دو بار دیگر نیز به فینال این رقابتها راه یافته است (۲۰۰۰ و ۲۰۱۲).
این تیم در سال ۲۰۲۲ نایبقهرمان جام قهرمانان کونمبول–یوفا شد و در جام کنفدراسیونهای فیفا ۲۰۱۳ و لیگ ملتهای یوفا در سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ نیز به مقام سوم رسید.
با وجود این موفقیتهای تاریخی، ایتالیا از سال ۲۰۱۴ تاکنون موفق به صعود به جام جهانی نشده است؛ آخرین حضورش در آن سال بود که در مرحله گروهی حذف شد.
این تیم با نام «گلی آتزوری» (آبیها) شناخته میشود، زیرا رنگ آبی ساووی رنگ سنتی تیمهای ملی نمایندهٔ ایتالیا است؛ رنگی که به خاندان سلطنتی ساووی، حاکمان پیشین پادشاهی ایتالیا، تعلق داشت.
در سال ۱۹۳۸، ایتالیا نخستین تیمی شد که توانست از عنوان قهرمانی جام جهانی خود دفاع کند و به دلیل آغاز جنگ جهانی دوم، این عنوان را دوازده سال دیگر نیز حفظ کرد.
ایتالیا پیش از آن نیز دو دوره جام بینالمللی اروپای مرکزی را در سالهای ۱۹۳۰–۱۹۲۷ و ۱۹۳۵–۱۹۳۳ فتح کرده بود.
بین دو قهرمانی نخست خود در جام جهانی، ایتالیا قهرمان مسابقات فوتبال المپیک ۱۹۳۶ نیز شد.
پس از آنکه بیشتر بازیکنان تیم در سانحهٔ هوایی سال ۱۹۴۹ جان خود را از دست دادند، نتایج ایتالیا در دههٔ ۱۹۵۰ افت کرد و حتی این تیم نتوانست به جام جهانی ۱۹۵۸ صعود کند.
این کشور همچنین موفق به صعود به سه دورهٔ متوالی جام جهانی در سالهای ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ نشد.
با این حال، تیم ملی ایتالیا از اکتبر ۲۰۱۸ تا اکتبر ۲۰۲۱ شکستناپذیر بود و رکورد جهانی بیشترین تعداد بازی پیاپی بدون شکست (۳۷ مسابقه) را در اختیار دارد.
ایتالیا رقابتهای سنتی و مهمی با قدرتهای فوتبال جهان از جمله برزیل، فرانسه، آلمان و اسپانیا دارد.
در رتبهبندی جهانی فیفا که از اوت ۱۹۹۳ برقرار شده است، ایتالیا چندین بار به رتبه نخست جهان رسیده است؛ از جمله در نوامبر ۱۹۹۳ و در بخشهایی از سال ۲۰۰۷. بدترین رتبهٔ این کشور نیز جایگاه بیستویکم در اوت ۲۰۱۸ بوده است.
نخستین تلاش برای تشکیل یک تیم ملی ایتالیا در ۳۰ آوریل ۱۸۹۹ انجام شد؛ زمانی که یک تیم منتخب ایتالیایی برابر تیمی از سوئیس قرار گرفت و در تورین با نتیجه ۲ بر صفر شکست خورد.
اولین مسابقهٔ رسمی تیم ملی در ۱۵ مه ۱۹۱۰ در شهر میلان برگزار شد.
در آن دیدار، ایتالیا فرانسه را با نتیجه ۶ بر ۲ شکست داد و نخستین گل تاریخ تیم ملی ایتالیا توسط پیترو لانا به ثمر رسید.
تیم ایتالیا با سیستم ۵-۳-۲ بازی میکرد و ترکیب آن شامل بازیکنان زیر بود:
دی سیمونی، واریسکو، کالی، ترره، فوساتی، کاپلو، دبرناردی، ریتزی، چوونینی اول، لانا و بویوکی.
کالی نیز نخستین کاپیتان تاریخ تیم ملی ایتالیا بود.
لقب
- گلی آتزوری (آبیها)
فدراسیون: فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC)
کنفدراسیون: یوفا (اروپا)
سرمربی: سیلویو بالدینی (موقت)
کاپیتان: جانلوئیجی دوناروما
بیشترین بازی ملی: جانلوئیجی بوفون (۱۷۶ بازی)
بهترین گلزن: جیجی ریوا (۳۵ گل)
ورزشگاه خانگی: ورزشگاههای مختلف
کد فیفا: ITA
رتبهبندی فیفا:
- رتبه فعلی: ۱۲ (۱ آوریل ۲۰۲۶)
- بهترین رتبه: ۱ (نوامبر ۱۹۹۳، فوریه ۲۰۰۷، آوریل تا ژوئن ۲۰۰۷، سپتامبر ۲۰۰۷)
- بدترین رتبه: ۲۱ (ژوئن ۲۰۱۸)
اولین بازی ملی:
ایتالیا ۶ – ۲ فرانسه
(میلان، ایتالیا؛ ۱۵ مه ۱۹۱۰)
بزرگترین پیروزی:
ایتالیا ۹ – ۰ ایالات متحده آمریکا
(برنتفورد، انگلستان؛ ۲ اوت ۱۹۴۸)
شکلگیری و دو قهرمانی نخست جام جهانی در سالهای ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸
سنگینترین شکست تاریخ ایتالیا:
مجارستان ۷ – ۱ ایتالیا
(بوداپست، مجارستان؛ ۶ آوریل ۱۹۲۴)
جام جهانی
- تعداد حضور: ۱۸ بار (اولین حضور در ۱۹۳۴)
- بهترین نتیجه: قهرمان (۱۹۳۴، ۱۹۳۸، ۱۹۸۲، ۲۰۰۶)
قهرمانی اروپا
- تعداد حضور: ۱۱ بار (اولین حضور در ۱۹۶۸)
- بهترین نتیجه: قهرمان (۱۹۶۸، ۲۰۲۰)
مرحله نهایی لیگ ملتهای اروپا
- تعداد حضور: ۲ بار (اولین حضور در ۲۰۲۱)
- بهترین نتیجه: مقام سوم (۲۰۲۱ و ۲۰۲۳)
جام قهرمانان کونمبول–یوفا
- تعداد حضور: ۱ بار (اولین حضور در ۲۰۲۲)
- بهترین نتیجه: نایبقهرمان (۲۰۲۲)
جام کنفدراسیونها
- تعداد حضور: ۲ بار (اولین حضور در ۲۰۰۹)
- بهترین نتیجه: مقام سوم (۲۰۱۳)
افتخارات المپیک
- مدال طلا: برلین ۱۹۳۶
- مدال برنز: آمستردام ۱۹۲۸
افتخارات جام جهانی
- قهرمان: ۱۹۳۴ (ایتالیا)
- قهرمان: ۱۹۳۸ (فرانسه)
- قهرمان: ۱۹۸۲ (اسپانیا)
- قهرمان: ۲۰۰۶ (آلمان)
- نایبقهرمان: ۱۹۷۰ (مکزیک)
- نایبقهرمان: ۱۹۹۴ (ایالات متحده)
- مقام سوم: ۱۹۹۰ (ایتالیا)
افتخارات جام کنفدراسیونها
- مقام سوم: ۲۰۱۳ (برزیل)
افتخارات قهرمانی اروپا
- قهرمان: ۱۹۶۸ (ایتالیا)
- قهرمان: ۲۰۲۰ (اروپا)
- نایبقهرمان: ۲۰۰۰ (هلند و بلژیک)
- نایبقهرمان: ۲۰۱۲ (لهستان و اوکراین)
جام قهرمانان کونمبول–یوفا
- نایبقهرمان: ۲۰۲۲ (انگلستان)
لیگ ملتهای اروپا
- مقام سوم: ۲۰۲۱ (ایتالیا)
- مقام سوم: ۲۰۲۳ (هلند)
وبسایت رسمی فدراسیون فوتبال ایتالیا: FIGC.it
نخستین موفقیت ایتالیا در یک تورنمنت رسمی، کسب مدال برنز المپیک تابستانی ۱۹۲۸ آمستردام بود.
پس از شکست مقابل اروگوئه در مرحله نیمهنهایی، پیروزی ۱۱ بر ۳ برابر مصر باعث شد ایتالیا به مقام سوم این رقابتها دست پیدا کند.
در جام بینالمللی اروپای مرکزی در دورههای ۱۹۳۰–۱۹۲۷ و ۱۹۳۵–۱۹۳۳، ایتالیا در میان پنج تیم اروپای مرکزی در رتبه نخست قرار گرفت و در هر دو دوره با ۱۱ امتیاز صدرنشین شد.
ایتالیا بعدها در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ نیز موفق شد با پیروزی ۲ بر ۱ برابر اتریش در وقت اضافهٔ دیدار نهایی که در ۱۵ اوت ۱۹۳۶ برگزار شد، مدال طلای المپیک را به دست آورد.
پس از آنکه ایتالیا از شرکت در نخستین جام جهانی سال ۱۹۳۰ در اروگوئه خودداری کرد، تیم ملی این کشور تحت هدایت مربی مشهور، ویتوریو پوتزو، و با درخشش جوزپه مهآتزا، که از نگاه بسیاری یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایتالیا محسوب میشود، دو دوره پیاپی جام جهانی را در سالهای ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ فتح کرد.
ایتالیا میزبان جام جهانی ۱۹۳۴ بود و نخستین مسابقهٔ تاریخ خود در جام جهانی را با پیروزی ۷ بر ۱ مقابل ایالات متحده در شهر رم برگزار کرد.
در دیدار نهایی، ایتالیا با نتیجه ۲ بر ۱ و پس از وقت اضافه چکسلواکی را شکست داد. گلهای ایتالیا را رایموندو اورسی و آنجلو اسکیاویو به ثمر رساندند و نخستین قهرمانی جام جهانی برای این کشور رقم خورد.
ایتالیا دومین قهرمانی خود را نیز در جام جهانی ۱۹۳۸ به دست آورد. این تیم در فینال با نتیجه ۴ بر ۲ مجارستان را شکست داد. جینو کولائوسی دو گل و سیلویو پیولا نیز دو گل دیگر برای ایتالیا به ثمر رساندند.
شایعهای مشهور وجود دارد که پیش از فینال جام جهانی ۱۹۳۸، بنیتو موسولینی، نخستوزیر فاشیست ایتالیا، تلگرامی برای تیم فرستاد که در آن نوشته شده بود: «پیروز شوید یا بمیرید!»
با این حال، هیچ مدرکی از وجود چنین تلگرامی باقی نمانده است. پیترو راوا، بازیکن جام جهانی آن دوره، سالها بعد در مصاحبهای گفت:
«نه، نه، نه، این درست نیست. او تلگرامی برای آرزوی موفقیت فرستاد، اما هرگز نگفت “پیروز شوید یا بمیرید”.»
در سال ۱۹۴۹، ده نفر از یازده بازیکن ترکیب اصلی تیم ملی در سانحهٔ هوایی معروفی که باشگاه تورینو را درگیر کرد، جان خود را از دست دادند. تورینو در آن زمان قهرمان پنج دورهٔ متوالی سری آ بود.
در نتیجهٔ این فاجعه، تیم ملی ایتالیا به شدت تضعیف شد و در جام جهانی ۱۹۵۰ نتوانست از مرحله نخست فراتر برود.
بازیکنان تیم حتی از ترس وقوع سانحهای دیگر، به جای هواپیما با کشتی به مسابقات سفر کردند.
در جامهای جهانی ۱۹۵۴ و ۱۹۶۲، ایتالیا موفق نشد از مرحله گروهی عبور کند.
این کشور همچنین پس از شکست ۲ بر ۱ مقابل ایرلند شمالی در آخرین مسابقهٔ مرحله مقدماتی، از صعود به جام جهانی ۱۹۵۸ بازماند.
ایتالیا در نخستین دورهٔ مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۱۹۶۰ (که آن زمان جام ملتهای اروپا نامیده میشد) شرکت نکرد.
سپس در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۱۹۶۴ در همان دور نخست توسط اتحاد جماهیر شوروی حذف شد.
حضور ایتالیا در جام جهانی ۱۹۶۶ با شکست ۱ بر صفر مقابل کره شمالی پایان یافت.
با وجود اینکه ایتالیا یکی از مدعیان اصلی قهرمانی به شمار میرفت و بازیکنانی چون جیانی ریورا و جاکومو بولگارلی را در اختیار داشت، در همان مرحله نخست توسط تیم نیمهحرفهای کره شمالی حذف شد.
پس از بازگشت تیم به کشور، موجی از انتقادها علیه بازیکنان شکل گرفت.
در مقابل، پاک دوو-ایک، زنندهٔ گل پیروزی کره شمالی، به عنوان «داوودی که جالوت را شکست داد» مورد ستایش قرار گرفت.
هنگامی که تیم ملی ایتالیا به کشور بازگشت، هواداران خشمگین در فرودگاه به سمت اتوبوس تیم میوه و گوجهفرنگی گندیده پرتاب کردند.
در سال ۱۹۶۸، ایتالیا میزبان مسابقات قهرمانی اروپا شد و در نخستین حضور خود در این رقابتها موفق به فتح جام شد.
ایتالیا در رم یوگسلاوی را شکست داد و نخستین عنوان بزرگ خود را پس از جام جهانی ۱۹۳۸ به دست آورد.
دیدار نهایی پس از وقت اضافه با تساوی ۱-۱ به پایان رسید. طبق قوانین آن زمان، مسابقه چند روز بعد تکرار شد.
این تنها باری در تاریخ بوده است که فینال جام ملتهای اروپا یا جام جهانی دوباره برگزار شده است.
در ۱۰ ژوئن ۱۹۶۸، ایتالیا در بازی تکراری با نتیجه ۲ بر صفر پیروز شد. گلهای این مسابقه را جیجی ریوا و پیترو آناستازی به ثمر رساندند و جام قهرمانی را برای ایتالیا به ارمغان آوردند.
بازسازی در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰
قهرمانی اروپا و نایبقهرمانی جام جهانی (۱۹۶۸ تا ۱۹۷۴)
در جام جهانی ۱۹۷۰، ایتالیا با بهرهگیری از درخشش بازیکنان قهرمان اروپا مانند جیاچینتو فاکتی، جیانی ریورا و جیجی ریوا و همچنین با حضور مهاجم مرکزی جدید خود، روبرتو بونینسنیا، توانست پس از ۳۲ سال بار دیگر به فینال جام جهانی برسد.
این موفقیت پس از یکی از مشهورترین مسابقات تاریخ فوتبال به دست آمد؛ دیداری که بعدها با عنوان «بازی قرن» شناخته شد.
این مسابقه نیمهنهایی جام جهانی ۱۹۷۰ میان ایتالیا و آلمان غربی بود که ایتالیا در وقت اضافه با نتیجه ۴ بر ۳ پیروز شد.
نکته قابل توجه آن بود که پنج گل از هفت گل این مسابقه در وقت اضافه به ثمر رسید.
ایتالیا سپس در دیدار نهایی مقابل برزیل قرار گرفت اما با نتیجه ۴ بر ۱ شکست خورد و به مقام نایبقهرمانی رسید.
پس از شکست مقابل بلژیک در مرحله یکچهارم نهایی انتخابی مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۷۲، دوران این نسل از بازیکنان رو به پایان گذاشت.
این روند در جام جهانی ۱۹۷۴ تکمیل شد؛ جایی که ایتالیا پس از شکست ۲ بر ۱ برابر لهستان در آخرین بازی گروهی، در همان مرحله گروهی حذف شد.
نسل سومین قهرمانی جام جهانی (۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶)
در نیمه دوم دهه ۱۹۷۰، نسلی جدید از فوتبالیستهای ایتالیایی ابتدا تحت هدایت فولویو برناردینی و سپس انزو بئرزوت وارد عرصه فوتبال ملی شدند.
در جام جهانی ۱۹۷۸، ایتالیا تنها تیمی بود که توانست آرژانتین، میزبان و قهرمان نهایی مسابقات را شکست دهد.
آتزوریها تا دیدار ردهبندی پیش رفتند اما در آن مسابقه با نتیجه ۲ بر ۱ مغلوب برزیل شدند.
در مرحله دوم گروهی، ایتالیا مقابل هلند شکست خورد؛ نتیجهای که مانع رسیدن این تیم به فینال شد.
در آن مسابقه، دینو زوف، دروازهبان ایتالیا، با یک شوت از راه دور توسط آری هان مغلوب شد و پس از آن به شدت مورد انتقاد قرار گرفت.
ایتالیا در سال ۱۹۸۰ میزبان مسابقات قهرمانی اروپا بود.
این نخستین دورهای بود که به جای چهار تیم، هشت تیم در مرحله نهایی حضور داشتند.
ایتالیا به عنوان میزبان مستقیماً به مرحله نهایی راه یافت.
پس از دو تساوی مقابل اسپانیا و بلژیک و یک پیروزی دشوار ۱ بر صفر برابر انگلستان، ایتالیا در دیدار ردهبندی برابر چکسلواکی در ضربات پنالتی ۹ بر ۸ شکست خورد.
فولویو کولواتی پنالتی خود را از دست داد و همین مسئله باعث ناکامی ایتالیا شد.
در آستانه جام جهانی ۱۹۸۲، فوتبال ایتالیا درگیر رسوایی بزرگی در سری آ شد.
برخی بازیکنان تیم ملی، از جمله پائولو روسی، به اتهام تبانی در نتایج مسابقات و شرطبندی غیرقانونی تحت پیگرد قرار گرفتند و محروم شدند.
با وجود این شرایط، ایتالیا پس از سه تساوی نهچندان امیدوارکننده برابر لهستان، پرو و کامرون به دور دوم جام جهانی ۱۹۸۲ راه یافت.
انتقادها از تیم به حدی شدید شد که بازیکنان و کادر فنی تصمیم گرفتند ارتباط خود با رسانهها را قطع کنند.
از آن پس تنها انزو بئرزوت، سرمربی تیم، و دینو زوف، کاپیتان، مجاز به گفتگو با رسانهها بودند.
در مرحله دوم، ایتالیا در گروهی قرار گرفت که بعدها از آن به عنوان «گروه مرگ» یاد شد؛ گروهی که شامل آرژانتین و برزیل بود.
در نخستین بازی، ایتالیا با نتیجه ۲ بر ۱ آرژانتین را شکست داد.
هر دو گل ایتالیا را مارکو تاردلی و آنتونیو کابرینی با ضربات پای چپ به ثمر رساندند.
پس از آنکه برزیل آرژانتین را ۳ بر ۱ شکست داد، ایتالیا برای صعود به نیمهنهایی مجبور بود برزیل را شکست دهد.
در آن مسابقه، ایتالیا دو بار با گلهای پائولو روسی پیش افتاد و هر دو بار برزیل بازی را به تساوی کشاند.
زمانی که فالکائو گل تساوی ۲-۲ را برای برزیل به ثمر رساند، برزیل به دلیل تفاضل گل راهی مرحله بعد میشد.
اما در دقیقه ۷۴، پائولو روسی در محوطه جریمه شلوغ برزیل گل سوم خود و گل پیروزی ایتالیا را به ثمر رساند و با ثبت هتتریک، ایتالیا را پس از یکی از بهترین مسابقات تاریخ جام جهانی به نیمهنهایی رساند.
ایتالیا در نیمهنهایی نیز لهستان را با دو گل دیگر از پائولو روسی شکست داد و به فینال رسید.
فینال جام جهانی ۱۹۸۲ در ۱۱ ژوئیه در شهر مادرید برگزار شد و ایتالیا مقابل آلمان غربی قرار گرفت.
نیمه نخست بدون گل به پایان رسید.
در این نیمه، آنتونیو کابرینی یک ضربه پنالتی را که به دلیل خطای هانس-پیتر بریگل روی برونو کونتی اعلام شده بود از دست داد.
در نیمه دوم، پائولو روسی بار دیگر گل اول مسابقه را برای ایتالیا به ثمر رساند.
در حالی که آلمانها برای جبران نتیجه پیش میآمدند، مارکو تاردلی و سپس الساندرو آلتوبلی که به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شده بود، روی دو ضدحمله گلهای دوم و سوم ایتالیا را به ثمر رساندند و نتیجه را ۳ بر صفر کردند.
پل برایتنر هفت دقیقه مانده به پایان بازی تنها گل آلمان غربی را به ثمر رساند.
فریاد شادی معروف مارکو تاردلی پس از گلش، به یکی از ماندگارترین تصاویر تاریخ جام جهانی ۱۹۸۲ تبدیل شد.
پائولو روسی با شش گل، کفش طلای مسابقات را به عنوان بهترین گلزن جام جهانی کسب کرد.
او همچنین توپ طلای جام جهانی را به عنوان بهترین بازیکن تورنمنت دریافت کرد.
دینو زوف، کاپیتان و دروازهبان ۴۰ سالهٔ ایتالیا، نیز به مسنترین بازیکن تاریخ تبدیل شد که جام جهانی را بالای سر برده است.
از قهرمانی ۱۹۸۲ تا جام جهانی خانگی ۱۹۹۰
پس از قهرمانی در جام جهانی ۱۹۸۲، انتظارات از تیم ملی ایتالیا به شکل چشمگیری افزایش یافت.
با این حال، ایتالیا نتوانست در مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۸۴ به مرحله نهایی راه پیدا کند.
در مرحله مقدماتی، این تیم پشت سر رومانی قرار گرفت و از صعود بازماند.
در جام جهانی ۱۹۸۶ که در مکزیک برگزار شد، ایتالیا به عنوان مدافع عنوان قهرمانی حضور یافت.
این تیم در مرحله گروهی عملکرد نسبتاً قابل قبولی داشت و به مرحله حذفی رسید.
اما در مرحله یکهشتم نهایی با نتیجه ۲ بر صفر مقابل فرانسه شکست خورد و از مسابقات کنار رفت.
فرانسه در آن زمان یکی از قدرتمندترین تیمهای جهان بود و بازیکنانی مانند میشل پلاتینی را در اختیار داشت.
پس از این ناکامی، دوران مربیگری انزو بئرزوت به پایان رسید.
بئرزوت یکی از موفقترین مربیان تاریخ فوتبال ایتالیا محسوب میشود و بیش از هر سرمربی دیگری هدایت تیم ملی این کشور را بر عهده داشته است.
در مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۸۸، ایتالیا با هدایت آزلیو ویچینی چهرهای تازه پیدا کرد.
نسلی جدید از بازیکنان جوان از جمله روبرتو دونادونی، جوزپه جانینی، والتر زنگا و جانلوکا ویالی وارد تیم ملی شدند.
ایتالیا در این رقابتها عملکرد خوبی داشت و به مرحله نیمهنهایی رسید.
اما در نیمهنهایی مقابل اتحاد جماهیر شوروی با نتیجه ۲ بر صفر شکست خورد و از رسیدن به فینال بازماند.
با وجود این شکست، نمایش تیم امیدهای زیادی برای آینده ایجاد کرد.
ایتالیا میزبان جام جهانی ۱۹۹۰ بود و با حمایت گسترده هواداران وارد مسابقات شد.
این تیم هر سه مسابقه مرحله گروهی خود را برد.
در مرحله یکهشتم نهایی، ایتالیا اروگوئه را شکست داد.
در مرحله یکچهارم نهایی نیز جمهوری ایرلند مغلوب ایتالیا شد.
تا پیش از نیمهنهایی، ایتالیا هیچ گلی دریافت نکرده بود.
دروازهبان تیم، والتر زنگا، رکورد طولانیترین زمان بسته نگه داشتن دروازه در تاریخ جام جهانی را ثبت کرد.
در دیدار نیمهنهایی، ایتالیا در شهر ناپل به مصاف آرژانتین رفت.
آرژانتین با کاپیتانی دیگو آرماندو مارادونا، مدافع عنوان قهرمانی بود.
سالواتوره اسکیلاچی در نیمه نخست گل برتری ایتالیا را به ثمر رساند.
اما کلودیو کانیگیا در نیمه دوم بازی را به تساوی کشاند.
این گل نخستین گلی بود که ایتالیا در آن جام جهانی دریافت میکرد.
مسابقه پس از وقتهای اضافه نیز با تساوی پایان یافت و به ضربات پنالتی کشیده شد.
در ضربات پنالتی، روبرتو دونادونی و آلدو سرنا ضربات خود را از دست دادند.
در نتیجه آرژانتین پیروز شد و به فینال رسید.
شکست در خاک ایتالیا، آن هم در آستانه فینال، یکی از تلخترین ناکامیهای تاریخ فوتبال این کشور به شمار میرود.
ایتالیا در دیدار ردهبندی مقابل انگلستان قرار گرفت.
این مسابقه با پیروزی ۲ بر ۱ ایتالیا پایان یافت.
روبرتو باجو و سالواتوره اسکیلاچی گلهای ایتالیا را به ثمر رساندند.
اسکیلاچی با شش گل عنوان آقای گل مسابقات را کسب کرد.
او همچنین توپ طلای جام جهانی را به عنوان بهترین بازیکن تورنمنت دریافت کرد.
نایبقهرمانی جام جهانی ۱۹۹۴
پس از جام جهانی ۱۹۹۰، آزلیو ویچینی از سمت خود کنار رفت.
آریگو ساکی، سرمربی موفق باشگاه میلان، هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت.
ساکی با فلسفهای متفاوت نسبت به فوتبال سنتی ایتالیا شناخته میشد.
او بر پرس شدید، فوتبال تهاجمی و سازمان تیمی تأکید داشت.
در مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۹۲، ایتالیا موفق به صعود نشد.
این تیم پشت سر اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت و از حضور در مرحله نهایی بازماند.
با وجود این ناکامی، ایتالیا به جام جهانی ۱۹۹۴ در ایالات متحده راه یافت.
شروع مسابقات برای ایتالیا دشوار بود.
این تیم برابر جمهوری ایرلند شکست خورد.
اما با پیروزی مقابل نروژ و تساوی برابر مکزیک، به مرحله حذفی صعود کرد.
در ادامه، روبرتو باجو به ستاره اصلی تیم تبدیل شد.
او در یکهشتم نهایی گل پیروزی برابر نیجریه را به ثمر رساند.
سپس در یکچهارم نهایی با دو گل خود اسپانیا را حذف کرد.
در نیمهنهایی نیز دو گل دیگر مقابل بلغارستان به ثمر رساند و ایتالیا را به فینال رساند.
عملکرد باجو در این مسابقات یکی از درخشانترین نمایشهای فردی تاریخ جام جهانی محسوب میشود.
در فینال، ایتالیا بار دیگر با برزیل روبهرو شد.
این مسابقه پس از ۱۲۰ دقیقه بدون گل پایان یافت.
برای نخستین بار در تاریخ جام جهانی، قهرمان از طریق ضربات پنالتی مشخص میشد.
در ضربات پنالتی، فرانکو بارزی و دانیله ماسارو پنالتیهای خود را از دست دادند.
سپس روبرتو باجو برای زنده نگه داشتن امید ایتالیا پشت توپ قرار گرفت.
اما ضربه او از بالای دروازه به بیرون رفت.
برزیل قهرمان شد و ایتالیا برای سومین بار در تاریخ خود نایبقهرمان جام جهانی شد.
تصویر روبرتو باجو که پس از از دست دادن پنالتی با سر پایین ایستاده بود، به یکی از مشهورترین تصاویر تاریخ فوتبال تبدیل شد.
از یورو ۱۹۹۶ تا فینال یورو ۲۰۰۰
پس از جام جهانی ۱۹۹۴، تیم ملی ایتالیا همچنان یکی از قدرتهای اصلی فوتبال اروپا و جهان باقی ماند.
در مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۹۶ که در انگلستان برگزار شد، ایتالیا با امیدهای فراوان وارد رقابتها شد.
این تیم در گروهی دشوار با حضور آلمان، جمهوری چک و روسیه قرار گرفت.
ایتالیا در نخستین مسابقه روسیه را شکست داد.
اما سپس مقابل جمهوری چک شکست خورد.
در آخرین بازی مرحله گروهی، ایتالیا برابر آلمان به تساوی بدون گل رسید.
در آن مسابقه، جانفرانکو زولا یک ضربه پنالتی را از دست داد.
در نهایت ایتالیا با اختلافی اندک از صعود به مرحله بعد بازماند و در مرحله گروهی حذف شد.
در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، ایتالیا با هدایت چزاره مالدینی شرکت کرد.
این تیم از مرحله گروهی صعود کرد و در مرحله یکهشتم نهایی نروژ را شکست داد.
در مرحله یکچهارم نهایی، ایتالیا به مصاف فرانسه میزبان رفت.
پس از ۱۲۰ دقیقه بازی، نتیجه بدون گل باقی ماند.
مسابقه به ضربات پنالتی کشیده شد.
لوئیجی دی بیاجو ضربه پنالتی خود را به تیر دروازه کوبید.
در نتیجه فرانسه برنده شد و ایتالیا بار دیگر در ضربات پنالتی از جام جهانی کنار رفت.
فرانسه در ادامه قهرمان جهان شد.
پس از جام جهانی ۱۹۹۸، دینو زوف هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت.
ایتالیا با ترکیبی قدرتمند شامل فرانچسکو توتی، الساندرو دل پیرو، دمتریو آلبرتینی، فیلیپو اینزاگی، پائولو مالدینی و فابیو کاناوارو وارد یورو ۲۰۰۰ شد.
این تیم یکی از جذابترین نمایشهای خود در دهههای اخیر را ارائه داد.
ایتالیا هر سه مسابقه مرحله گروهی را برد.
در مرحله یکچهارم نهایی، رومانی را شکست داد.
در نیمهنهایی نیز برابر هلند میزبان قرار گرفت.
این مسابقه یکی از عجیبترین بازیهای تاریخ یورو بود.
در دقیقه ۳۴، جانلوکا زامبروتا از زمین اخراج شد و ایتالیا مجبور شد بیش از یک ساعت با ده نفر بازی کند.
هلند در طول مسابقه دو ضربه پنالتی به دست آورد.
اما فرانک دی بوئر و پاتریک کلایورت هر دو پنالتیهای خود را از دست دادند.
بازی پس از ۱۲۰ دقیقه با تساوی بدون گل پایان یافت.
در ضربات پنالتی، دروازهبان ایتالیا، فرانچسکو تولدو، عملکردی فوقالعاده داشت.
ایتالیا در نهایت پیروز شد و به فینال راه یافت.
در فینال، ایتالیا با فرانسه روبهرو شد.
مارکو دلوکیو در نیمه نخست گل برتری ایتالیا را به ثمر رساند.
تا دقایق پایانی، ایتالیا در آستانه قهرمانی قرار داشت.
اما در دقیقه ۹۳، سیلوَن ویلتورد گل تساوی فرانسه را وارد دروازه ایتالیا کرد.
مطابق قانون «گل طلایی» که در آن زمان اجرا میشد، هر تیمی که در وقت اضافه گل میزد، بلافاصله برنده مسابقه میشد.
در دقیقه ۱۰۳، داوید ترزگه گل دوم فرانسه را به ثمر رساند.
در نتیجه فرانسه قهرمان شد و ایتالیا با وجود عملکردی درخشان، به مقام نایبقهرمانی رسید.
این شکست یکی از دردناکترین ناکامیهای تاریخ فوتبال ایتالیا محسوب میشود.
قهرمانی جهان در سال ۲۰۰۶
پس از یورو ۲۰۰۰، دینو زوف از سمت خود استعفا داد.
جووانی تراپاتونی سرمربی تیم ملی شد.
در جام جهانی ۲۰۰۲، ایتالیا یکی از مدعیان قهرمانی بود.
اما در مرحله یکهشتم نهایی مقابل کره جنوبی حذف شد.
این مسابقه به دلیل برخی تصمیمهای داوری بسیار بحثبرانگیز شد.
بسیاری از رسانههای ایتالیایی معتقد بودند که تصمیمهای داور به ضرر ایتالیا بوده است.
در یورو ۲۰۰۴ نیز ایتالیا با وجود شکستناپذیر ماندن در مرحله گروهی حذف شد.
تساوی ۲–۲ میان دانمارک و سوئد باعث شد این دو تیم صعود کنند و ایتالیا کنار برود.
این اتفاق در ایتالیا با خشم و اعتراض فراوان روبهرو شد.
در سال ۲۰۰۶، مارچلو لیپی هدایت تیم ملی را بر عهده داشت.
در آستانه جام جهانی، فوتبال ایتالیا گرفتار رسوایی بزرگ «کالچوپولی» شد.
این پرونده شامل اتهام تبانی در انتخاب داوران و تخلفات مدیریتی برخی باشگاهها بود.
با وجود فضای پرتنش، بازیکنان ایتالیا تصمیم گرفتند تمرکز خود را بر مسابقات حفظ کنند.
نتیجه این تمرکز، یکی از موفقترین تورنمنتهای تاریخ فوتبال ایتالیا بود.
ایتالیا در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۰۶ عملکرد بسیار خوبی داشت.
این تیم بدون شکست از گروه خود صعود کرد و تنها یک گل دریافت کرد؛ آن هم یک گل به خودی بود.
در مرحله یکهشتم نهایی، ایتالیا به مصاف استرالیا رفت.
مسابقه بسیار دشوار بود و در دقایق پایانی همچنان بدون گل دنبال میشد.
در وقتهای تلفشده، ایتالیا صاحب یک ضربه پنالتی شد.
فرانچسکو توتی این پنالتی را به گل تبدیل کرد و ایتالیا با پیروزی ۱ بر صفر راهی مرحله بعد شد.
در مرحله یکچهارم نهایی، ایتالیا مقابل اوکراین قرار گرفت.
آتزوریها با نتیجه ۳ بر صفر به پیروزی رسیدند.
جانلوکا زامبروتا یک گل به ثمر رساند و لوکا تونی نیز دو بار دروازه اوکراین را باز کرد.
در نیمهنهایی، ایتالیا با آلمان میزبان روبهرو شد.
این مسابقه در ورزشگاه دورتموند برگزار شد.
تا پایان ۹۰ دقیقه بازی، هیچ گلی به ثمر نرسید.
مسابقه به وقتهای اضافه کشیده شد.
در دقیقه ۱۱۹، فابیو گروسو با ضربهای فنی و تماشایی دروازه آلمان را باز کرد.
تنها چند لحظه بعد، الساندرو دل پیرو روی یک ضدحمله گل دوم را به ثمر رساند.
ایتالیا با پیروزی ۲ بر صفر به فینال رسید.
گل گروسو و گزارش مشهور آن لحظه از بهیادماندنیترین صحنههای تاریخ فوتبال ایتالیا به شمار میرود.
در فینال، ایتالیا بار دیگر با فرانسه روبهرو شد.
این مسابقه در ۹ ژوئیه ۲۰۰۶ در برلین برگزار شد.
فرانسه در همان دقایق ابتدایی با پنالتی زینالدین زیدان پیش افتاد.
زیدان توپ را با ضربهای چیپ به زیر تیر افقی زد و گل کرد.
اندکی بعد، مارکو ماتراتزی روی ضربه کرنر گل تساوی ایتالیا را به ثمر رساند.
مسابقه پس از ۱۲۰ دقیقه با تساوی ۱–۱ به پایان رسید.
یکی از مشهورترین اتفاقات تاریخ جام جهانی در وقت اضافه این مسابقه رخ داد.
زینالدین زیدان با ضربه سر به سینه مارکو ماتراتزی کوبید.
داور مسابقه او را با کارت قرمز اخراج کرد.
این آخرین بازی دوران حرفهای زیدان بود.
در ضربات پنالتی، هر پنج بازیکن ایتالیا ضربات خود را به گل تبدیل کردند.
برای فرانسه، داوید ترزگه ضربه خود را به تیر دروازه زد.
در نهایت، فابیو گروسو پنالتی آخر ایتالیا را تبدیل به گل کرد.
ایتالیا با نتیجه ۵ بر ۳ در ضربات پنالتی پیروز شد و چهارمین قهرمانی جهان خود را جشن گرفت.
فابیو کاناوارو به عنوان کاپیتان جام را بالای سر برد.
این قهرمانی یکی از بزرگترین افتخارات تاریخ فوتبال ایتالیا محسوب میشود.
دوران پس از قهرمانی ۲۰۰۶
پس از قهرمانی جهان، مارچلو لیپی از سمت خود کنارهگیری کرد.
روبرتو دونادونی به عنوان سرمربی جدید انتخاب شد.
در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۸، ایتالیا به مرحله یکچهارم نهایی رسید.
در این مرحله، ایتالیا برابر اسپانیا قرار گرفت.
پس از تساوی بدون گل، اسپانیا در ضربات پنالتی پیروز شد.
این مسابقه آغاز دوره سلطه اسپانیا بر فوتبال جهان و اروپا بود.
پس از یورو ۲۰۰۸، مارچلو لیپی بار دیگر هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت.
اما جام جهانی ۲۰۱۰ برای ایتالیا بسیار ناامیدکننده بود.
ایتالیا به عنوان مدافع عنوان قهرمانی وارد مسابقات شد.
این تیم برابر پاراگوئه و نیوزیلند به تساوی رسید.
در آخرین مسابقه نیز مقابل اسلواکی شکست خورد.
در نتیجه ایتالیا در قعر گروه خود قرار گرفت و حذف شد.
این بدترین عملکرد یک مدافع عنوان قهرمانی جام جهانی از زمان فرانسه در سال ۲۰۰۲ بود.
پس از این ناکامی، چزاره پراندلی سرمربی تیم ملی شد.
او روند جوانسازی تیم را آغاز کرد.
بازیکنانی مانند آندرهآ پیرلو، جانلوئیجی بوفون، جورجو کیهلینی، کلودیو مارکیزیو و ماریو بالوتلی نقش مهمی در تیم داشتند.
این نسل در سالهای بعد دوباره ایتالیا را به سطح اول فوتبال اروپا بازگرداند.
نایبقهرمانی یورو ۲۰۱۲ و سالهای پس از آن
چزاره پراندلی موفق شد چهرهای تازه به تیم ملی ایتالیا بدهد.
در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۱۲ که در لهستان و اوکراین برگزار شد، ایتالیا فراتر از انتظارات ظاهر شد.
این تیم در مرحله گروهی با اسپانیا، کرواسی و جمهوری ایرلند همگروه بود.
ایتالیا رقابتها را با تساوی ۱–۱ مقابل اسپانیا آغاز کرد.
گل ایتالیا در آن مسابقه توسط آنتونیو دی ناتاله به ثمر رسید.
پس از تساوی برابر کرواسی، ایتالیا جمهوری ایرلند را شکست داد و به مرحله یکچهارم نهایی راه یافت.
در مرحله یکچهارم نهایی، ایتالیا با انگلستان روبهرو شد.
ایتالیا در طول مسابقه تیم برتر میدان بود و موقعیتهای متعددی خلق کرد.
با این حال، بازی پس از ۱۲۰ دقیقه بدون گل به پایان رسید.
در ضربات پنالتی، آندرهآ پیرلو با یک ضربه چیپ بسیار مشهور توپ را به گل تبدیل کرد.
این پنالتی اعتمادبهنفس بازیکنان ایتالیا را افزایش داد.
ایتالیا در نهایت پیروز شد و به نیمهنهایی رسید.
در نیمهنهایی، ایتالیا به مصاف آلمان رفت.
ماریو بالوتلی ستاره مسابقه بود.
او هر دو گل ایتالیا را به ثمر رساند و تیمش را با پیروزی ۲ بر ۱ راهی فینال کرد.
گل دوم بالوتلی و شادی معروف او پس از گل، از تصاویر نمادین یورو ۲۰۱۲ محسوب میشود.
در فینال، ایتالیا بار دیگر با اسپانیا روبهرو شد.
اما خستگی بازیکنان و قدرت فوقالعاده اسپانیا باعث شد ایتالیا شکست سنگینی را تجربه کند.
اسپانیا با نتیجه ۴ بر صفر پیروز شد و قهرمان اروپا شد.
این سنگینترین شکست تاریخ فینالهای مسابقات قهرمانی اروپا بود.
با وجود این نتیجه، رسیدن به فینال موفقیتی مهم برای فوتبال ایتالیا به شمار میرفت.
در جام کنفدراسیونهای ۲۰۱۳، ایتالیا عملکرد خوبی داشت.
این تیم در دیدار ردهبندی برابر اروگوئه پیروز شد و مقام سوم را به دست آورد.
جام جهانی ۲۰۱۴ در برزیل برای ایتالیا ناامیدکننده بود.
ایتالیا مسابقات را با پیروزی برابر انگلستان آغاز کرد.
اما سپس برابر کاستاریکا شکست خورد.
در آخرین بازی گروهی نیز مقابل اروگوئه شکست خورد.
در نتیجه برای دومین جام جهانی پیاپی در مرحله گروهی حذف شد.
پس از این ناکامی، چزاره پراندلی استعفا داد.
آنتونیو کونته به عنوان سرمربی جدید انتخاب شد.
او تیمی منظم و بسیار سختکوش ساخت.
در یورو ۲۰۱۶، ایتالیا یکی از منسجمترین تیمهای مسابقات بود.
این تیم در مرحله گروهی بلژیک و سوئد را شکست داد.
در مرحله یکهشتم نهایی نیز اسپانیا، مدافع عنوان قهرمانی، را با نتیجه ۲ بر صفر شکست داد.
در مرحله یکچهارم نهایی، ایتالیا با آلمان روبهرو شد.
این مسابقه یکی از طولانیترین و پرهیجانترین ضربات پنالتی تاریخ یورو را به همراه داشت.
پس از تساوی ۱–۱، دو تیم به ضربات پنالتی رفتند.
در نهایت آلمان با نتیجه ۶ بر ۵ در ضربات پنالتی پیروز شد.
با وجود حذف، عملکرد ایتالیا مورد تحسین گسترده قرار گرفت.
ناکامی در راهیابی به جام جهانی ۲۰۱۸
پس از یورو ۲۰۱۶، جانپیرو ونتورا سرمربی تیم ملی شد.
مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ برای ایتالیا دشوار بود.
این تیم پشت سر اسپانیا در گروه خود قرار گرفت و مجبور شد در مرحله پلیآف شرکت کند.
در پلیآف، ایتالیا به مصاف سوئد رفت.
سوئد در بازی رفت با نتیجه ۱ بر صفر پیروز شد.
بازی برگشت در میلان با تساوی بدون گل پایان یافت.
در نتیجه ایتالیا پس از مجموع دو مسابقه حذف شد.
این نخستین بار از سال ۱۹۵۸ بود که ایتالیا موفق به صعود به جام جهانی نمیشد.
این اتفاق یکی از بزرگترین شوکهای تاریخ فوتبال ایتالیا به شمار میرود.
جانلوئیجی بوفون پس از این مسابقه با چشمانی اشکآلود از تیم ملی خداحافظی کرد.
صحنه خداحافظی او به یکی از احساسیترین لحظات تاریخ فوتبال ایتالیا تبدیل شد.
قهرمانی در یورو ۲۰۲۰ و رکورد شکستناپذیری
پس از ناکامی در صعود به جام جهانی ۲۰۱۸، فدراسیون فوتبال ایتالیا تصمیم به آغاز یک بازسازی اساسی گرفت.
در ماه مه ۲۰۱۸، روبرتو مانچینی به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد.
او مأموریت داشت تیم ملی را از یکی از دشوارترین دورههای تاریخ خود خارج کند.
مانچینی سیاست جوانگرایی را در پیش گرفت و سبک بازی هجومیتر و مدرنتری را به تیم تزریق کرد.
بازیکنانی مانند جانلوئیجی دوناروما، نیکولو بارلا، فدریکو کیهزا، لئوناردو بونوچی، جورجو کیهلینی، مانوئل لوکاتلی و لورنزو اینسینیه به ستونهای اصلی تیم تبدیل شدند.
ایتالیا مرحله مقدماتی یورو ۲۰۲۰ را با عملکردی فوقالعاده پشت سر گذاشت.
این تیم هر ده مسابقه خود را با پیروزی به پایان رساند.
در نتیجه به عنوان یکی از مدعیان اصلی وارد مرحله نهایی شد.
به دلیل همهگیری کووید-۱۹، مسابقات یک سال به تعویق افتاد و در تابستان ۲۰۲۱ برگزار شد.
با وجود حفظ نام رسمی «یورو ۲۰۲۰»، رقابتها عملاً در سال ۲۰۲۱ انجام شد.
ایتالیا در مرحله گروهی با ترکیه، سوئیس و ولز همگروه بود.
این تیم هر سه مسابقه خود را برد.
نکته قابل توجه این بود که ایتالیا بدون دریافت حتی یک گل از گروه صعود کرد.
نمایشهای این تیم توجه بسیاری از کارشناسان را جلب کرد.
در مرحله یکهشتم نهایی، ایتالیا با اتریش روبهرو شد.
این مسابقه دشوارتر از انتظار بود.
بازی در ۹۰ دقیقه بدون گل پایان یافت.
در وقت اضافه، فدریکو کیهزا و متئو پسینا گلهای ایتالیا را به ثمر رساندند.
در نهایت ایتالیا با نتیجه ۲ بر ۱ پیروز شد.
در مرحله یکچهارم نهایی، ایتالیا برابر بلژیک قرار گرفت.
بلژیک در آن زمان صدرنشین رتبهبندی فیفا بود.
با این حال، ایتالیا با نتیجه ۲ بر ۱ به پیروزی رسید.
گلهای ایتالیا توسط نیکولو بارلا و لورنزو اینسینیه به ثمر رسید.
در نیمهنهایی، ایتالیا به مصاف اسپانیا رفت.
این مسابقه یکی از باکیفیتترین بازیهای تورنمنت بود.
فدریکو کیهزا گل نخست مسابقه را برای ایتالیا به ثمر رساند.
اما آلوارو موراتا بازی را به تساوی کشاند.
پس از تساوی ۱–۱، مسابقه به ضربات پنالتی کشیده شد.
جانلوئیجی دوناروما دو عملکرد تعیینکننده داشت و ایتالیا راهی فینال شد.
فینال در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شد.
حریف ایتالیا، تیم ملی انگلستان بود.
انگلستان تنها در دقیقه دوم مسابقه توسط لوک شاو به گل رسید.
اما ایتالیا به تدریج کنترل مسابقه را در اختیار گرفت.
در نیمه دوم، لئوناردو بونوچی گل تساوی را به ثمر رساند.
پس از پایان وقتهای قانونی و اضافه با نتیجه ۱–۱، مسابقه به ضربات پنالتی رفت.
در ضربات پنالتی، جانلوئیجی دوناروما ستاره میدان بود.
او ضربات جیدون سانچو و بوکایو ساکا را مهار کرد.
در نهایت ایتالیا با نتیجه ۳ بر ۲ در ضربات پنالتی پیروز شد.
بدین ترتیب ایتالیا برای دومین بار در تاریخ خود قهرمان اروپا شد.
دوناروما عنوان بهترین بازیکن مسابقات را نیز به دست آورد.
در فاصله سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱، ایتالیا رکورد جهانی بیشترین تعداد بازی متوالی بدون شکست را ثبت کرد.
این تیم در ۳۷ مسابقه پیاپی شکست نخورد.
این رکورد از اکتبر ۲۰۱۸ آغاز شد و تا اکتبر ۲۰۲۱ ادامه یافت.
این دوره یکی از موفقترین دورههای تاریخ فوتبال ایتالیا محسوب میشود.
ناکامی در صعود به جام جهانی ۲۰۲۲
با وجود قهرمانی اروپا، ایتالیا نتوانست مستقیماً به جام جهانی ۲۰۲۲ صعود کند.
این تیم در گروه مقدماتی پشت سر سوئیس قرار گرفت.
در نتیجه مجبور شد در مرحله پلیآف شرکت کند.
در نیمهنهایی پلیآف، ایتالیا مقابل مقدونیه شمالی قرار گرفت.
ایتالیا در طول مسابقه موقعیتهای فراوانی ایجاد کرد.
اما در دقایق پایانی مسابقه، مقدونیه شمالی گل زد و با نتیجه ۱ بر صفر پیروز شد.
در نتیجه ایتالیا از صعود به جام جهانی بازماند.
این دومین جام جهانی پیاپی بود که ایتالیا از حضور در آن محروم میشد.
این اتفاق تضادی چشمگیر با قهرمانی اروپا تنها چند ماه قبل داشت.
از ناکامی در جام جهانی ۲۰۲۲ تا سالهای اخیر
پس از حذف از مسیر صعود به جام جهانی ۲۰۲۲، فشار زیادی بر روبرتو مانچینی و تیم ملی ایتالیا وارد شد.
بسیاری از کارشناسان معتقد بودند که قهرمانی در یورو ۲۰۲۰ نتوانسته مشکلات ساختاری فوتبال ایتالیا را به طور کامل برطرف کند.
با این حال، مانچینی در سمت خود باقی ماند و به کار ادامه داد.
در ژوئن ۲۰۲۲، ایتالیا در مسابقهٔ جام قهرمانان کونمبول–یوفا (فینالیسیما) به مصاف آرژانتین رفت.
این مسابقه میان قهرمان اروپا و قهرمان آمریکای جنوبی برگزار شد.
دیدار در ورزشگاه ومبلی لندن انجام شد.
آرژانتین با نتیجه ۳ بر صفر به پیروزی رسید.
در نتیجه ایتالیا به مقام نایبقهرمانی این رقابت دست یافت.
در لیگ ملتهای اروپا ۲۰۲۲–۲۰۲۳، ایتالیا بار دیگر عملکرد قابل قبولی ارائه داد.
این تیم به مرحله نهایی مسابقات صعود کرد.
در دیدار ردهبندی، ایتالیا موفق شد هلند را شکست دهد.
بدین ترتیب برای دومین بار متوالی در لیگ ملتهای اروپا مقام سوم را کسب کرد.
در اوت ۲۰۲۳، روبرتو مانچینی به طور غیرمنتظره از سمت سرمربیگری تیم ملی استعفا داد.
این تصمیم واکنشهای فراوانی در فوتبال ایتالیا به همراه داشت.
اندکی بعد، لوچانو اسپالتی به عنوان سرمربی جدید انتخاب شد.
اسپالتی پیش از آن با باشگاه ناپولی به قهرمانی سری آ رسیده بود.
ایتالیا در ادامه توانست جواز حضور در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۲۴ را کسب کند.
این تیم با دشواری فراوان از مرحله مقدماتی عبور کرد.
با این حال، نتایج و عملکرد کلی تیم نشان میداد که فوتبال ملی ایتالیا همچنان در حال گذر از یک دوره بازسازی است.
در رتبهبندی جهانی فیفا، ایتالیا همچنان در میان تیمهای برتر جهان قرار داشت، هرچند فاصله آن با دوران طلایی گذشته محسوس بود.
نسل جدیدی از بازیکنان به تدریج جای ستارگان قدیمی را گرفتند.
بازیکنانی مانند جانلوئیجی دوناروما، الساندرو باستونی، نیکولو بارلا، فدریکو کیهزا و دیگر استعدادهای جوان، هسته اصلی تیم ملی را تشکیل دادند.
رنگ پیراهن و نماد تیم
رنگ سنتی تیم ملی ایتالیا آبی است.
به همین دلیل تیم ملی این کشور با لقب «آتزوری» یا «آبیها» شناخته میشود.
جالب آنکه رنگ آبی، رنگ پرچم ملی ایتالیا نیست.
پرچم ایتالیا از سه رنگ سبز، سفید و قرمز تشکیل شده است.
دلیل استفاده از رنگ آبی به خاندان سلطنتی ساووی بازمیگردد.
خاندان ساووی پیش از تأسیس جمهوری ایتالیا، خانواده سلطنتی این کشور بودند.
رنگ رسمی این خاندان آبی بود و به تدریج به رنگ نمادین تیمهای ملی ایتالیا تبدیل شد.
نشان تیم ملی ایتالیا در طول دههها چندین بار تغییر کرده است.
با این حال، همواره عناصر مرتبط با فدراسیون فوتبال ایتالیا و رنگهای ملی کشور در آن حفظ شدهاند.
رقابتهای سنتی
ایتالیا در طول تاریخ خود رقابتهای مهم و طولانیمدتی با چندین قدرت بزرگ فوتبال جهان داشته است.
یکی از مهمترین این رقابتها با آلمان است.
دو تیم بارها در جام جهانی و مسابقات قهرمانی اروپا مقابل یکدیگر قرار گرفتهاند.
دیدار نیمهنهایی جام جهانی ۱۹۷۰ و نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶ از مشهورترین مسابقات تاریخ میان دو کشور هستند.
رقابت ایتالیا و فرانسه نیز از مهمترین دشمنیهای ورزشی اروپا به شمار میرود.
دو تیم در فینال جام جهانی ۲۰۰۶ و فینال یورو ۲۰۰۰ مقابل یکدیگر قرار گرفتند.
رقابت با اسپانیا نیز در دهههای اخیر اهمیت زیادی پیدا کرده است.
دو تیم در یوروهای ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ بارها در مراحل حساس به مصاف هم رفتهاند.
دیدارهای ایتالیا و برزیل نیز همواره از مهمترین مسابقات تاریخ فوتبال جهان محسوب شدهاند.
فینالهای جام جهانی ۱۹۷۰ و ۱۹۹۴ و همچنین دیدار مشهور جام جهانی ۱۹۸۲ از برجستهترین رویاروییهای این دو کشور هستند.
رکوردها و دستاوردهای مهم
ایتالیا چهار بار قهرمان جام جهانی شده است.
تنها برزیل (پنج قهرمانی) بیش از ایتالیا قهرمان جهان شده است.
ایتالیا دو بار قهرمان مسابقات قهرمانی اروپا شده است.
این تیم همچنین چندین بار به فینال جام جهانی و قهرمانی اروپا رسیده است.
رکورد بیشترین بازی ملی برای ایتالیا در اختیار جانلوئیجی بوفون است.
او ۱۷۶ بار پیراهن تیم ملی کشورش را بر تن کرد.
بهترین گلزن تاریخ تیم ملی ایتالیا جیجی ریوا است.
او در دوران حضور خود در تیم ملی ۳۵ گل به ثمر رساند.
ایتالیا همچنین رکورد جهانی ۳۷ مسابقه پیاپی بدون شکست را در اختیار دارد.
این رکورد بین سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ ثبت شد.
ورزشگاهها و مرکز تمرینی
تیم ملی ایتالیا برخلاف برخی کشورها دارای یک ورزشگاه ملی ثابت نیست.
مسابقات خانگی این تیم در ورزشگاههای مختلف سراسر کشور برگزار میشود.
از جمله ورزشگاههایی که بیش از دیگران میزبان مسابقات ایتالیا بودهاند میتوان به ورزشگاه المپیک رم، سنسیرو در میلان و ورزشگاههای مهم دیگر اشاره کرد.
مرکز اصلی تمرینات تیم ملی ایتالیا «مرکز فنی فدرال کوورچیانو» (Coverciano) در شهر فلورانس است.
این مرکز به عنوان یکی از مهمترین مراکز آموزشی فوتبال در جهان شناخته میشود.
بسیاری از مربیان مشهور فوتبال ایتالیا دورههای آموزشی خود را در همین مرکز گذراندهاند.
بازیکنان برجسته تاریخ ایتالیا
در طول بیش از یک قرن فعالیت تیم ملی ایتالیا، بازیکنان بزرگی پیراهن این تیم را بر تن کردهاند.
از مشهورترین آنها میتوان به افراد زیر اشاره کرد:
- جانلوئیجی بوفون
- دینو زوف
- فابیو کاناوارو
- فرانکو بارزی
- پائولو مالدینی
- الساندرو نستا
- جورجو کیهلینی
- جیاچینتو فاکتی
- آندرهآ پیرلو
- مارکو تاردلی
- جیانی ریورا
- روبرتو باجو
- فرانچسکو توتی
- الساندرو دل پیرو
- جیجی ریوا
- پائولو روسی
- جوزپه مهآتزا
- کریستین ویری
- فیلیپو اینزاگی
- روبرتو دونادونی
مربیان برجسته تاریخ ایتالیا
تیم ملی ایتالیا در دورههای مختلف توسط مربیان بزرگی هدایت شده است.
از مهمترین آنها میتوان به افراد زیر اشاره کرد:
- ویتوریو پوتزو
- انزو بئرزوت
- آریگو ساکی
- آزلیو ویچینی
- مارچلو لیپی
- آنتونیو کونته
- روبرتو مانچینی
- لوچانو اسپالتی
ویتوریو پوتزو تنها مربی تاریخ فوتبال جهان است که دو بار پیاپی قهرمان جام جهانی شده است.
او ایتالیا را به قهرمانیهای ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ رساند.
انزو بئرزوت نیز با هدایت ایتالیا در جام جهانی ۱۹۸۲ جایگاه ویژهای در تاریخ فوتبال این کشور دارد.
مارچلو لیپی هم با قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۶ به یکی از محبوبترین مربیان تاریخ فوتبال ایتالیا تبدیل شد.
جمعبندی افتخارات
جام جهانی فیفا
- قهرمان: ۱۹۳۴
- قهرمان: ۱۹۳۸
- قهرمان: ۱۹۸۲
- قهرمان: ۲۰۰۶
- نایبقهرمان: ۱۹۷۰
- نایبقهرمان: ۱۹۹۴
- مقام سوم: ۱۹۹۰
- مقام چهارم: ۱۹۷۸
مسابقات قهرمانی اروپا (یورو)
- قهرمان: ۱۹۶۸
- قهرمان: ۲۰۲۰
- نایبقهرمان: ۲۰۰۰
- نایبقهرمان: ۲۰۱۲
بازیهای المپیک
- مدال طلا: ۱۹۳۶
- مدال برنز: ۱۹۲۸
جام کنفدراسیونهای فیفا
- مقام سوم: ۲۰۱۳
لیگ ملتهای اروپا
- مقام سوم: ۲۰۲۱
- مقام سوم: ۲۰۲۳
جام قهرمانان کونمبول–یوفا (فینالیسیما)
- نایبقهرمان: ۲۰۲۲
نتیجهگیری نهایی
تیم ملی فوتبال ایتالیا یکی از پرافتخارترین و تأثیرگذارترین تیمهای تاریخ فوتبال جهان است.
این تیم با چهار قهرمانی در جام جهانی و دو قهرمانی در مسابقات قهرمانی اروپا، جایگاهی ویژه در تاریخ فوتبال بینالمللی دارد.
ایتالیا در طول بیش از یک قرن فعالیت خود، نسلهای متعددی از بازیکنان و مربیان بزرگ را به فوتبال جهان معرفی کرده است.
از جوزپه مهآتزا و جیجی ریوا گرفته تا روبرتو باجو، پائولو مالدینی، جانلوئیجی بوفون و نسل قهرمان یورو ۲۰۲۰، همگی بخشی از میراث بزرگ فوتبال ایتالیا را شکل دادهاند.
اگرچه این کشور در سالهای اخیر فراز و نشیبهای فراوانی را تجربه کرده و حتی چند بار از حضور در جام جهانی بازمانده است، اما همچنان یکی از قدرتهای سنتی و تأثیرگذار فوتبال جهان به شمار میرود.